لهذا اين بىبضاعت را به خاطر فاتر رسيد كه وصيّتى كه حضرت سيّد المرسلين صلّى اللّه عليه و آله برگزيدهء اصحاب ، و زبدهء اتباع خود ، ابو ذر غفارى رضوان اللّه عليه را فرموده‌اند ، چون جامع‌ترين اخبارى است كه در اين باب از ينابيع وحى و الهام مأثور گرديده ، و بر اكثر مكارم اخلاق حسنه ، و محاسن اوصاف جميله اشتمال دارد ، ترجمه نمايم ، و مقيّد بر نيكى عبارات و حسن استعارات نگرديده ، به عبارات قريبهء به فهم ، مضامين آن را ادا كنم ، و آنچه محتاج به تفسير و تبيين باشد و اشكال آن منحصر در عدم فهم لغت نباشد بر وجه ايجاز متوجّه حلّ آن بشوم ، تا كافّهء مؤمنان و عامهء شيعيان را از اين مائدهء سبحانى ، و عايدهء ربّانى بهرهء فاضل و نصيب كامل بوده باشد . چون از فضل شامل سبحانى امّيد دارم كه موجب حيات قلوب و ارواح مرده دلان سراى غرور گردد ، آن را به عين الحيات مسمّى گردانيدم ، ملتمس از ناظران در اين رساله آنكه چون درخور استعداد ناقص اين عديم الاستطاعه به قلم آمده به ديدهء عيب‌جوئى نظر ننمايند ، و در حيات و ممات اين تبه روزگار را به دعاى خير اعانت فرمايند ، و حسبنا اللّه و نعم الوكيل . مقدّمه در ذكر بعضى از فضائل و احوال ابو ذر رضى اللّه عنه ابو ذر كنيهء اوست ، و اسم او بر قول اصح جندب بن جناده است ، و اصل او عرب بوده ، از قبيلهء بنى غفار ، آنچه از اخبار خاصّه و عامه مستفاد مىشود آن است كه بعد از رتبهء معصومين صلوات اللّه عليهم در ميان صحابه كسى به جلالت قدر و