الحابل بالنابل ، و جمع فيه بين الفقه المزيّف و بين السلوك بلا فقاهة . « 1 » چنان كه گذشت مرحوم آية اللَّه بروجردى ( قدّس اللَّه نفسه الزكية ) در استنباط ، توجه به فقه عامه را ضرورى مىدانسته‌اند . يكى از شاگردان ايشان در اين خصوص گفته‌اند : ايشان آشنايى با فقه اهل سنّت و احاديث آنان را لازم مىدانستند . در درس نظريات علماى اهل سنّت را نيز نقل و نقد مىنمودند و معتقد بودند فقه و احاديث فقهى ما تقريبا مثل حاشيه‌اى است بر فقه و فتاواى اهل سنّت ؛ زيرا فقه آنان فقه حاكم بر جامعه و در محيط صدر اسلام رايج ، و نظريات فقهى آنان در ذهن شاگردان امامان شيعه بود . معمولا سؤالهاى اصحاب ائمه عليهم السّلام از چنين زمينه‌اى پيدا شده بود . علاوه بر اين ، خود امامان مواردى را كه خلاف مىدانستند بشدّت طرح و ردّ مىكردند مثل عول و تعصيب در ارث و نماز تراويح كه آنان قائل بودند به جماعت برگزار شود . امامان ما عليهم السّلام روايات زيادى در ردّ عول و تعصيب دارند . چه بسا بدون ملاحظهء فقه و احاديث اهل سنّت ، نكات و زوايايى از روايات اهل بيت عليهم السّلام بر ما مخفى بماند و روايات متعارض به خوبى حل نشود . خلاصه ، فقه و احاديث اهل سنّت را قرينهء منفصل براى فهم نظريات فقهى شيعه مىدانستند « 2 » .

--> « 1 » الغدير ، ج 11 ، ص 165 . « 2 » حوزه ، شمارهء 43 و ص 44 ( فروردين - تير 1370 ) ص 249 - 250 ؛ نيز ر ك : بحثى دربارهء مرجعيت و روحانيت ، ص 240 - 242 ، مقالهء « مزايا و خدمات مرحوم آية اللَّه بروجردى » به قلم استاد شهيد مطهرى ( طاب ثراه ) .