گفته‌اند : « موسيقاقيا » عنوانى است كه يونانيان به فلك اعظم مىدهند و فن نغمه را به جهت شرافت و منزلتى كه دارد بدان فلك نسبت داده موسيقى گفته‌اند ! در مصطلحات بهار عجم نوشته : كلمهء موسيقى در زبان سريانى علم سرود را گويند . . . حكماى قديم فنّ موسيقى را قسمتى از اقسام رياضيات دانسته و آن را جزئى از اجزاى حكمت مىشمرده‌اند . . . بنا به تعريف علماى متأخّرين موسيقى يكى از صنايع جميله و مستظرفه يعنى از جمله هنرهاى منسوب به ظرافت و لطافت و زيب و زيب است كه نفوس و طبايع بشر پيوسته به ديدن و شنيدن آنها متمايل بوده و متلذّذ مىگردند . . . واضع و مخترع حقيقى فن موسيقى و محل ظهور آن ، مانند ساير صنايع ، مجهول ، مبدأ تاريخ بروز آن غير معلوم است و هر طايفه و قومى نسبت ايجاد و اختراع آن را به يكى از معاريف نامى و اشخاص تاريخى خود داده ، افسانه و حكاياتى به اختراع آن نقل كرده‌اند . . . موسيقى مانند شعر صنعتى است كه با نوع بشر زاييده و خلق شده و با ترقى انسان به تكامل امروزه نايل گرديده است و چنان كه تمام لغات بشر از اصوات طبيعى ترتيب و تركيب يافته ، صنايع اغنيه و الحان نيز از استماع اصوات طبيعيه به عمل آمده است . . . وثائق تاريخى بر چگونگى موسيقى ايران در دورهء قبل از اسلام جز بعضى تكَّه هاى مخلّ و مختصر در بعضى تواريخ يونان و ايران و اسامى آلات و نغمات در دواوين سخنوران پارسى و فرهنگها چيز مهمى در دست نداريم . . . ابو نصر فارابى در كتاب الموسيقى مىگويد : « چنان كه اصوات طبيعى به منزلهء ادويه و علاجهايى هستند كه مزاج مستمعين از اثر آنها بهبودى و شفا مىيابند ، اصوات غير طبيعى هم به مثابهء زهر و سموم قتّالى هستند كه