يعط امّتي » و نفرموده : « كلّ واحد من امّتي » تا بايد كه اين سه صفت در هر كه از ايشان يافت شود و از اين حديث نيز معلوم مىشود كه صوت حسن ، نعمتى است و اين صغرى است و به مضمون * ( « وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ » ) * « 1 » اظهار نعمت اگر واجب نباشد ، مستحب خواهد بود و اين به منزله كُبراست . نتيجه آنكه خواندن به آواز خوش كه اظهار نعمت است واجب يا لا أقل مستحب خواهد بود . پانجدهم : از ابى بصير منقول است كه امام به حق ناطق ، جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام در تفسير كريمهء * ( « وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا » ) * « 2 » فرمودند : « هُوَ أنْ تَتَمَكَّث فيه و تُحْسِن به صَوتكَ » « 3 » يعنى ترتيل قرآن عبارت از اين است كه به تأنّى بخوانى و نيكو گردانى صوت خود را به آن . يعنى قرآن را به آواز خوش بخوانى ، و تفسير اين آيه بدين روش منافى تفسيرى نيست كه در من لا يحضره الفقيه فرموده كه : ترتيل قرآن ، حفظ وقوف است و اداى حروف ، چه تواند بود كه هر دو معنا داشته باشد . وقتى منافات دارد كه حصر در احد معنيين باشد يا دو معنا متنافى باشد ، و اگر قرآن چنين نباشد كه چند معنا داشته باشد كى صادق است ، آيات * ( « لا رَطْبٍ وَلا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ » ) * « 4 » و * ( « ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ » ) * « 5 » و * ( « وَنَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ » ) * « 6 » و روايت : « خُذْ من القرآن ما شئت » بعضى به صريح و بعضى به كنايه و بعضى به منطوق و بعضى به مفهوم موافق و به مفهوم مخالف باقسامه از مفهوم شرط و غايت

--> « 1 » ضحى ( 93 ) : 11 . « 2 » مزمّل ( 73 ) : 4 . « 3 » مجمع البيان ، ج 10 ، ص 378 . « 4 » انعام ( 6 ) : 59 . « 5 » انعام ( 6 ) : 38 . « 6 » نَحْل ( 16 ) : 89 .