گفتم : آرى ، الحمد لله كه حق تعالى اين عطيّه به من داده كه قرآن را به آواز خوش مىتوانم خواند . پس سعد بن وقاص گفت : شنيدم از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم كه فرمودند : به درستى كه قرآن فرود آمده به عنوان حزن . يعنى به آواز حزين بايد خواند تا حزن عارض شود . پس هرگاه قرآن مىخوانيد گريه كنيد و اگر شما را گريه نيايد ، گريه بر خود ببنديد و خود را به گريه بداريد . يعنى مثل كسى كه گريه آلود باشد و غنا به قرآن خواندن كنيد ، پس كسى كه غنا به قرآن خواندن نكند از ما نيست . بعد از اين شيخ طَبْرِسى رحمه الله فرمودند كه بعضى علما « تَغَنّ » را به « استغنوا » تأويل كرده‌اند ، امّا اكثر علما بر ايناند كه « تَغَنّوا » امر است به تزيين صوت نمودن و به حزن خواندن ، و كلام شيخِ طَبْرِسى دلالت دارد بر آن كه تحسينِ صوت در قرآن و غنا كردن به قرآن مستحب است و مخفى نيست كه سياق كلام صريح است در آن كه مراد ، قرآن خواندن به عنوان غناست . و سيد مرتضى عليه الرحمه در دُرَر و غُرَر به اين معنا رفته ، اگر چه از بعضى تأويل نقل مىكنند كه « لَم يَتَغَنَّ » به معناى « لَمْ يَسْتَغْنِ » در اشعار عرب وارد شده و ميلى به تأويل نيز كرده و احتجاج به قول ابن مسعود نموده آنجا كه فرموده : من قرأ سورة آل عمران فهو غني ، أيْ مستغن لقوله عليه السلام : « نِعْمَ كَنْزُ الصعلوك سورة آلِ عمران يقوم بها آخِرَ اللَّيل » . « 1 » « صعلوك » يعنى : فقر ، و در اين احتجاج نظر است ، چه غنى به معنانى مستغنى ، فصيح و محاورهء فصحاست ، به خلاف « لم يتغن » به معناى « لم يستغن » . و قول حضرت صلى الله عليه و آله و سلم : « انّ هذا القرآن نزل بالحزن فإذا قرأتموه فابكوا . . . » « 2 » نص در اين است كه « تغنّ » به معناى غناى متعارف و ترجيع و تحسين صوت است .

--> « 1 » أمالي السيد المرتضى ، ج 1 ، ص 25 . « 2 » أمالي السيد المرتضى ، ج 1 ، ص 25 .