فصل سوم : طرح عظيم « ميراث فقهى » روشن است كه دانش فقه دانشى نو پيدا و نو پديد نيست ، بلكه داراى پيشينه‌اى صدها ساله است و بدون تسلط و اشراف و احاطه بر ميراث فقهى گذشتگان نمىتوان از موضع فقه اظهار نظر كرد . از سوى ديگر ، بخش مهمى از آثار فقهى شيعه همچنان به صورت دستنوشت و مخطوط و پراكنده در گوشه و كنار كتابخانه هاى شخصى و عمومى - باقى است و يا به شكل چاپ سنگى و مغلوط و غير محقّقانه منتشر شده كه استفادهء از آنها آسان نيست . بلكه با اين تشتّت و پراكندگى ، دسترسى به آنها براى بيشتر فقه پژوهان از محالات عادى است . بر فرض كه دستيابى به كتابهاى دوره‌اى و شناخته شدهء فقه چندان مشكل نباشد ، اما آثار و انظار فقهى منحصر به اين گونه كتابها نيست ؛ زيرا بسيارى از فقهاى نامدار علاوه بر كتابهايى كه در سراسر يا بخشى از فقه نگاشته‌اند ، در زمينهء بسيارى از مسائل - به دلايلى از جلمه اهميت ويژهء آنها - رساله هاى جداگانه و مستقل پرداخته‌اند ، مانند : نماز جمعه در عصر غيبت ، تقليد ميت ، تقليد اعلم ، اراضى ، غنا ، رضاع ، ارث زوجه ، عدالت ، قبله ، هلال ، طهارت و نجاست و ذبايح اهل كتاب و به گفته حضرت استاد حسنزادهء آملى ( دامت بركاته ) : رسائل عالمان ، تراث علمى و ارزشمند آنان است كه در موضوعات خاص با اهتمام فارد و عزم واحد تحقيق و تصنيف شده‌اند ؛ لذا غالبا در موضوعاتشان