و از سوى ديگر آگاهى و اشراف بر ميراث فقهى گذشتگان را در عين حال كه لازم مىدانند كافى نمىشمارند . روشن است كه ما بايد مسائل بسيارى را از فقه به روش درست استنباط كنيم - كه هنوز نكرده‌ايم - و معتقديم كه از همين منابع موجود مىتوان آنها را طبق ضوابط صحيح استنباط كرد . رهبر معظم انقلاب ( أبقاه الله طويلا و آتاه من فضله جزيلا ) دربارهء اهميت فقه و لزوم توجه جدّى حوزه ها به آن گويد : اصل علم در حوزه هاى علميه فقه است . اين چراغ فقاهت است كه بايد در اين حوزه ها مشتعل بشود و روشن بماند ، تا نور ببخشد . بالاترين و ذى قيمتترين و ارزشمندترين اهداف اين درس خواندن اين است كه انسان فقيه بشود ؛ يعنى آشناى با دين ، با انديشهء دينى و با مبانى فكرى دين . وقتى ما مىگوييم نظام اسلامى ، معنايش اين نيست كه يك عده مسلمان دور هم بنشينند ، يك نظام حكومتى - هر چه شد - درست كنند . اين نظام اسلامى نيست . نظام اسلامى يعنى آن نظامى كه بر مبناى ارزشهاى اين مكتب بنا مىشود . بنّايان و سازندگان اين نظام ، نظريه ها را از كجا بگيرند ؟ يك عده متفكر و نظريه پرداز لازم است . به تعبير فقهى و شرعىاش ، يك عده فقيه لازم است . اگر اين فقيه نبود ، آن نظام نيست . اگر نظريه پردازان اسلامى نباشند ، آن صورت نظام ، يك صورت بى جان است ؛ ولى اگر باشند ، و لو در صورت نظام هم خللى وجود داشته باشد ، امّا « تا ريشه در آب است ، اميد ثمرى هست » . تا ريشه محكم است ، تا تفكر اسلامى و نظريه شناسان و نظريه پردازان هستند ، امكان آن كه اين نظام تكامل پيدا بكند هست ؛ مثل درختى كه ريشه اش در يك خاك بارور و حاصلخيز و برخوردار از آب و نور خورشيد است . اگر الآن هم اين درخت ، خيلى برگ و بارى نداشته باشد ، شما