اول : به خط شيخ سعيد شهيد ، محمد بن مكى ( حشره اللَّه تعالى مع الشهداء الاولين ) ، ديدم كه هرگاه شخصى در چاره امرى متحير باشد و نداند چه بايد كرد ، عمل كند به اين خبر كه در كتاب محمد بن جرير طبرى كه مسمى است به كتاب الاداب الحميدة ديدم كه روح بن الحارث ، از پدرش ، از جدش روايت كرده است كه فرزندان خود را وصيت كرد و گفت : هرگاه امر عظيمى احدى از شما را روى دهد ، يا حادثه باعث غم او گردد ، بايد كه با وضو بخوابد در فراش و لحاف طاهرى و تنها بخوابد ، و پهلوى زنى نخوابد ، و در وقت خوابيدن ، سوره و الشمس و الليل هر يك را هفت مرتبه بخواند ، پس بگويد اللّهمّ اجعل لى من أمرى هذا فرجاً و بخوابد ، پس شخصى به خواب او مىآيد در شب اول يا سوم يا پنجم ، و گمان دارم كه هفتم را نيز گفت ، و به او مىگويد كه فرج از اين غم و دلگيرى و الم در چه چيز است . انس كه راوى حديث است گفت : مرا دردى عارض شد و علاجش را ندانستم ، پس اين عمل را به جا آوردم ، و چون به خواب رفتم ديدم دو كس نزديك من پيدا شدند ، و يكى نزد سر من نشست و ديگرى نزد پاهاى من ، پس يكى به ديگرى گفت : تمام بدنش را دست بمال و احساس مرض بكن ، پس چون دستش به موضعى از سر من رسيد گفت : در اين جا حجامت كن و متراش و سريشمى يا چيزى بر آن بمالد كه بچسبد ، پس به من گفت : او يا هر دو كه ضم كن با آن انجير و زيتون را ، چون بيدار شدم همان موضع را حجامت كردم و صحت يافتم ، و جماعت بسيارى را تعليم كردم و به عمل آوردند و شفا يافتند « 124 » . و شيخ طبرسى ( رحمه اللَّه ) نيز در مكارم الاخلاق روايت كرده است كه هر كه را امرى عارض شود كه موجب همّ او گردد و خواهد چاره خود را در آن كار بداند ، بايد كه در وقت خواب سوره و الشمس و سوره و الليل هر يك را هفت مرتبه بخواند ، تا آن كه در خواب مردى را ببيند كه چاره او را تعليم او نمايد « 125 » .

--> ( 124 ) - بحار الانوار ، 91 / 286 . ( 125 ) - مكارم الاخلاق ، ص 351 .