اول : آن است كه سيد ( رضى اللَّه عنه ) در فتح الابواب و ابن تلّعكبرى ( رحمه اللَّه ) در مجموع الدعوات روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن يحيى كه گفت : بعضى از دوستان ما اراده كرد كه از براى تجارت بيرون رود ، پس گفت : بيرون نمىروم تا بروم به خدمت حضرت امام جعفر صادق ( صلوات اللَّه عليه ) و بر او سلام كنم و در كار خود مشورت كنم و استدعاى دعا از آن حضرت بكنم . پس به خدمت آن جناب رفت و عرض كرد كه من اراده دارم كه براى تجارت بيرون بروم و سوگند ياد كرده‌ام كه بيرون نروم تا به خدمت شما برسم و با شما مشورت كنم و طلب دعا از خدمت شما بكنم . حضرت براى او دعا كردند و فرمودند : كه بر تو باد به راست گويى ، و عيب متاع خود را در تجارت پنهان مكن ، و كسى را كه اميدوار احسان خود كرده باشى مغبون مگردان كه آن در بدى مانند سود گرفتن است ، و از براى مردم مپسند مگر چيزى را كه براى خود مىپسندى ، و حق بده و حق بگير ، و مترس و اندوهناك مباش از كمّى روزى ، به درستى كه تاجر راست گو با ملائكة نيكوكار گرامى نزد پروردگار در قيامت محشور مىشود ، و اجتناب كن از سوگند ياد كردن در خريد و فروش ، زيرا كه سوگند دروغ صاحبش را از حق خود نگيرد و حق مردم را تمام بدهد . و هرگاه عزم كنى بر سفرى يا حاجت ضرورى كه اهتمام ايشان آن داشته باشى دعا بسيار بكن و استخاره بكن ، بدرستى كه خبر داد مرا پدرم از پدرش از جدش كه حضرت رسالت پناه ( صلى اللَّه عليه و آله ) استخاره را به اصحاب خود تعليم مىكرد چنانچه سوره قرآن را ، و ما استخاره را به عمل مىآوريم هر وقت كه اراده كنيم امرى را ، و رقعه چند براى استخاره مىگيريم و موافق آنچه بيرون مىآيد عمل مىكنيم ، خواه موافق خواهش ما باشد و خواه نباشد . پس آن مرد گفت : اى مولاى من آن استخاره را به من تعليم نما كه چگونه به عمل آورم ؟ فرمود : كه چون اراده استخاره نمايى وضوى كامل بساز ، يعنى با آداب و ادعيه