كه اكثر خلق از ديدن و شنيدن بعضى امور مىكنند ، و بعضى را بر خود مبارك و بعضى را شوم مىگيرند ، مانند صداى كلاغ و جغد و ديدن بعضى از حيوانات و غير آن در افتتاح سفر و احوال ديگر . يعنى از شنيدن بعضى از آيات كريمه فال نيك و فال بد مىگيرند ، و شايد يك حكمتش اين باشد كه باعث كم اعتقادى مردم به قرآن كريم نگردد اگر موافق نيفتد . و استخاره به قرآن مجيد به چندين طريق معروف است و در بعضى از كتب مذكور است : اول : آن كه بعد از طلب خير از جناب مقدس ربانى مصحف را بگشايد و آيه اول صفحه دست راست را ملاحظه نمايد ، اگر آيه رحمتى يا امر به خيرى باشد خوب است ، و اگر آيه غضبى يا نهى از شرّى يا عقوبتى باشد بد است ، و اگر ذوجهتين باشد يا مشتبه باشد ميانه است . چنانچه شيخ طوسى در تهذيب و صاحب كتاب « 91 » الغايات و سيد بن طاووس ( رضى اللَّه عنهم ) به سند معتبر روايت كرده‌اند كه يسع بن عبداللَّه قمى به حضرت صادق ( عليه السلام ) عرض كرد كه من اراده مىكنم كارى را و طلب خير از حق تعالى مىكنم و رأيم بر يك طرف قرار نمىگيرد ، حضرت فرمود : كه نظر كن در هنگامى كه به نماز برمى خيزى ، زيرا كه دورترين احوال شيطان از آدمى حالتى است كه به نماز مىايستد ، پس ببين كه چه چيز در دلت مىافتد و اخذ كن به آن ، و بگشا مصحف را پس نظر كن به سوى اول چيزى كه مىبينى در مصحف ، پس به آن عمل كن انشاءاللَّه . مؤلف گويد : كه ظاهر آن است كه مراد آن باشد كه يا بگشا ، و آن حضرت دو طريق به جهت استخاره و تشخيص خير بيان فرموده باشد ، و همچنين مراد از اول چيزى كه مىبينى اول صفحه باشد ، زيرا كه غالب آن است كه اول نظر بر آن مىافتد . و مؤيد اين معنى است آنچه روايت كرده است ابن ادريس ( رحمه اللَّه ) در كتاب

--> ( 91 ) - تهذيب الاحكام ، 3 / 310 ، ح 6 و بحار الانوار 91 / 243 از كتاب الغايات .