به موجب آيهء شريفه « ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ » « 1 » و « كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ » « 2 » شربت موت را نوشيده ، از دار فنا كوچ نموده متوجه به دار البقاء شد ، و ده‌ده محمد بعد از فراغ سيد مهدى از تعزيهء پدر مرحومش مرخص شده . سيد مهدي عريضه به درگاه خلايق پناه نوشت ، و سرگذشت أحوال خود و فوت سيد تاج الدين علي ، و معذرت نيامدن خود به بازيافتگان آن آستان ملايك پاسبان نوشت . و ده‌ده محمد آن عريضه را برداشت با كتابتى به جهت مير عبد الباقي مشتملهء بر كيفيت أحوال خود و واقعهء پدر مرحومش ، و استدعاى آن‌كه مير عبد الباقي نهجى نمايد كه نواب همايون دست از سيد مهدى برداشته ، تكليف آمدن به اردوى معلى به مؤمى اليه ننمايند . و متوجه به جانب اردوى گردون شكوه شد ، و عريضهء سيد مهدى را به نظر كيميا اثر نواب همايون ، و كتابت مير عبد الباقي را به مير عبد الباقي رسانيد . نواب أشرف سيد مزبور را به تازگى به خلاع فاخره و توجهات شاهانه بين الاقران ممتاز گردانيد ، و به رقم مبارك مشتمل بر بسيارى توجهات شاهانه و الطاف پادشاهانه ، و صبر فرمودن در فوت سيد مرحوم ، و قبول نيامدن سيد مهدى به جانب اردوى معلى در آن سال ، و اشعار به ارادهء نواب أشرف تربيت آن سيد بزرگوار را ياد فرمود . مجملا همين كه سيد مهدى ملاحظهء رقم أشرف نمود دانست كه اگر در دار العبادهء يزد بماند به سبب كثرت ألطاف شاهانه ، و خواهش مير عبد الباقي آخر

--> ( 1 ) سورهء لقمان : 34 . ( 2 ) سورهء انبياء : 35 .