حق نگزارد آن كه حمد نگفت پروردگار را وچيزى كه « 1 » مثمر سعادت دو جهانى بود ، يقين « 2 » كه أكمل وأفضل بود وحضرت أمير المؤمنين على - كرّم اللَّه وجهه - « 3 » در بعضي از خطب ، به جميع اين معاني ، اشعار مىنمايد ؛ چنانچه مىفرمايد : « الحمد للَّه‌الذي جعل الحمد مفتاحاً لذكره ، وسبباً للمزيد من فضله ، ودليلًا على آلائه وعظمته » . « 4 » اكنون چون اين معاني ، به وضوح « 5 » پيوست ، بدان كه حضرت نبوي عليه السلام « 6 » بدين كلمهء أولى تنبيه مىفرمايد طالبان توحيد عيانى وراغبان لقاى ربّانى را كه وصول به درجهء أصحاب توفيق وحصول مرتبهء أرباب تحقيق ، به سپردن طريق نفى واثبات ، ميسّر گردد ؛ چنان كه به نفى ، از غير حق مطلق ، اعراض نمايند وبه اثبات ، نهال وحدت ذات بىهمتاى را در أراضي عقيدت خويش ، منغرس گردانند ؛ چه ما دام كه حصين نفى ، به أصل غيريّت نرسانند ، نفس را از شرّ شرك ، باز نرهانند « 7 » . نظم تا نگردانى ز غير دوست روى * دم ببند وهيچ از عشقش مگوى لاف عشقش آن زمان از تو نكوست * كز دل خود دور سازى غير دوست و « 8 » تا گلبن وحدت را « 9 » به زلال اثبات ، تسقيه نفرمايند ، غليان تردّد وخلجان تزلزل را به مياه تحقيق ، تسكين ننمايند . نظم گر گلبن وحدتش به جان بنشانى * وآن را ز زلال صدق « 10 » آب افشانى ديرى نشود كه چينى از وى گل وصل * وز نخل مراد ، داد خود بستاني ونزد جميع أهل كشف وشهود ، تحصيل مراسم مقصود ، به وسيلهء اين ذكر

--> ( 1 ) . ف : - كه . ( 2 ) . ف : يعنى . ( 3 ) . ف : عليه‌الصلاة والسّلام . ( 4 ) . نهج البلاغة ، ص 221 ، خطبهء 157 . ( 5 ) . ف : - وضوح . ( 6 ) . ف : صلى اللَّه عليه وآله . ( 7 ) . ف : از شر ترك ، نرهاند . ( 8 ) . ف : - و . ( 9 ) . ف : - را . ( 10 ) . ف : به زلال وصل .