ورايتش با فتح وظفر ، مخفى ومسطور نماناد كه : ايلچى آن دولت را در پايتخت اين دولت به اقتضاى حوادث دهر وغوغاى كسان أو با جهّال شهر آسيبي رسيد كه تدبير وتدارك آن بر ذمهء كارگذاران اين دولت واقعي واجب ولازم افتاد . لهذا اولًا براي تمهيد مقدمات عذر خواهى وپاداش شوكت واحترام آن برادر گرامى ، فرزند ارجمند خود خسرو ميرزا را به پايتخت دولت بهيّه روسيه فرستاده ، حقيقت ناگاهى اين حادثه وناآگاهى امناى اين دولت را در تلو نامه صادقانه مرقوم ومعلوم داشتيم . وثانياً نظر به كمال يگانگى واتفاق كه ما بين دو حضرت آسمان رفعت هست انتقام ايلچى مزبور را به رفعت سلطنت خود ثابت دانسته ، هر كه را از اهالى وسكان دارالخلافة كه گمان مىرفت در اين كار زشت وكردار ناسزا اندك مدخلتى تواند داشت به اندازهء استحقاق مورد سياست وحدّ وأخراج بلد نموديم حتّى داروغهء شهر وكدخداى محله را نيز به همين جرم كه چرا دير خبردار شده وقبل از وقوع اين حادثه ضابطهء شهر ومحله را محكم نداشته‌اند عزل وتنبيه وترجمان كرديم . بالاتر از همه اينها پاداش وسزائى بود كه به عاليجناب ميرزا مسيح وارد آمد با مرتبهء اجتهاد در دين اسلام واقتفا واقتدائى كه زمرهء خواص وعوام به أو داشتند به واسطهء اجتماعي كه مردم شهر هنگام حدوث غائله ايلچى در دائره أو كرده بودند گذشت واغماض را نظر به اتحاد دولتين شايسته نديديم وشفاعت هيچ شفيع وتوسط هيچ واسطه‌اى در حق أو مقبول نيفتاد . پس چون اعلام اين گزارش به آن برادر نيكو سير لازم بود به تحرير اين نامه دوستى علاوة پرداخته واعلام تفاصيل أوضاع را به فرزند موئد موفق نائب السلطنة عباس ميرزا محول داشتيم . اميد از درگاه پروردگار داريم كه دم به دم مراتب وداد دو دولت أبديت بنياد در ترقى وازدياد باشد وروابط دوستي حضرتين پيوسته به آمد وشد رسل ورسائل متأكد ومتضاعف گردد . والعاقبة بالعافية . تحريراً في شهر ربيع الأول 1245 .