على صدرايى خويى
390
ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى )
نوع خط : نستعليق . كاتب : ذكر نشده . تاريخ كتابت : ذكر نشده . به اهتمام : محمد عبدالرحمن بن حاجى محمد روشن خان و تربيت يافتهء برادر معظم محمد مصطفى خان . توضيحات : فاصله زمانى بين چاپ جلد سوم و چهارم حدود ده بوده كه بعد از چاپ در يك مجلد صحافى شده اند ؛ غلط نامه پايان جلد 3 ( 4 ص ) ؛ صفحه اول داراى سرلوح و كتيبه با نگاره هاى گل و بوته ؛ تمامى صفحه ها جدول دار ؛ تقريظ منظوم همراه با تاريخ طبع از حكيم محمد نجم الغنى خان نجمى همشيره زاده و شاگرد مصنّف به زبان اردو پايان نسخه ( ص 232 ) ؛ قصيده متضمن تاريخ طبع از محمد عبدالعلى مدراسى مصحح اصح المطابع و مطبع نظامى كانپور پايان نسخه ( ص 233 - / 234 ) ؛ حق چاپ كتاب به موجب قانون ايكت بيست و پنجم سال 1867 م در دفتر رجسترى گورنمنت سركار هندوستان ثبت شده است ؛ مهر و دستخط و توقيع محمد ابوسعيد بن محمد عبدالرحمن بن محمد روشن خان در پايان نسخه چاپ شده است . محل چاپ : هند ؛ كانپور . مطبعه : نظامى . تاريخ : جلد سوم : 1305 ق ، جلد چهارم : 1314 ق . تعداد صفحات : 234 + / 182 + / 4 + / 324 ؛ اندازه : 5 . 24 * 31 ؛ تعداد سطور : 29 . ( 2955 ) مجموعه : غاية البيان و مسالك البهيه 1 . غاية البيان ( 141 ص ) ( ادبيات عرب ، صرف و نحو - / فارسى ) از : عبدالرحيم بن عبدالكريم صفى پورى ( قرن 13 ق ) همان كتاب شمارهء ( 1 / 2338 ) ، و نسخهء حاضر ، چاپ ديگر است . آغاز : بسمله . الحمد لله الذى خلق الانسان و علّمه البيان و شرف نوعه بالاصغرين القلب و اللسان . 2 . مسالك البهيه ( 128 ص ) ( ادبيات عرب ، نحو - / فارسى ) از : عبدالرحيم بن عبدالكريم صفى پورى ( قرن 13 ق )