على صدرايى خويى
283
ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى )
كتاب معروفى است در نصيحت الملوك و بيان آداب سلطنت . مؤلف كتابش را در 24 نصيحت تنظيم نموده با اين عنوانها : مقدمهء مؤلف ( جو ) دعا گوى در گاه سلطانى ، ضياء برنى ؛ نصيحت اول : در فضايل پادشاهان ؛ نصيحت دوم : در تاثيرات حسن اعتقاد پادشاه ؛ نصيحت سوم : در مباركى مشورت پادشاه ؛ نصيحت چهارم : در نفاست عزم درست و در آنچه عزم درست ديگر است و ستيش و استبداد ديگر ؛ نصيحت پنجم : در عدل و انصاف پادشاه ؛ نصيحت ششم : در محافظت موازين و مقادير اعوان و اركان دولت بل جمع خواص اهل مملكت ؛ نصيحت هفتم : اهتمام پادشاه در مهمات حشم زيادتى حشم و استقامت حشم كه از فرايض جهانبانيست ؛ نصيحت هشتم : در فوايد بسيارى خزاين پادشاه ؛ نصيحت نهم : در نصب كردن بريدان ؛ نصيحت دهم : در فوايد كوشش نمودن پادشاه بد آنچه استعداد حشم و آنچه به معيشت عامه خلق تعلق دارد ارزانى پذيرد ؛ نصيحت يازدهم : در فوايد محافظت اوقات پادشاهى و شناختن قدر آن نعمت ؛ نصيحت دوازدهم : در فوايد اهتمام پادشاه به كارهايى كه از استعمال آن در مصالح جهاندارى حق در مركز قرار گيرد ؛ نصيحت سيزدهم : ( در نسخه عنوان ذكر نشده ) ؛ نصيحت چهاردهم : در عفو و سياست پادشاه ؛ نصيحت پانزدهم : در استقامت ضوابط ملكى بر حسب آوان و زمان ؛ نصيحت شانزدهم : در علو همت و بزرگ منشى كه پادشاه را طبيعى و جبلى بايد ؛ نصيحت هفدهم : در صلاح ترك نهايت طلبى و استقصا جوئى پادشاه ؛ نصيحت هجدهم : در آنچه پايدارى ملك و استقامت مصالح جهاندارى به اوصاف متضاده پادشاه متعلق است ؛