جزوه اى است كه مؤلف در آن از اوضاع اجتماعى ايران انتقاد نموده و از عقب ماندگى ايران در زمينه علوم و فنون و توسعه فرهنگى و اقتصادى ، اظهار نگرانى كرده است . مؤلف نام خود را ذكر نكرده و در اين رابطه در مقدمه گويد : « و از تصريح نام خويش احتراز نموده تا واضح و مبرهن گردد كه مقصدى جز خير كل نداشته و ندارم » . اين كتاب را حاج محمد حسين حكيم بهايى در بمبئى به چاپ رسانده است . آغاز : بسمله . بدايع حمد و ثنا و جوامع شكر و سپاس درگاه احديت پرورى را سزاست كه از بين كافّهء حقايق كونيه ، حقيقت انسانيّه را به دانش و هوش كه نيرّين اعظمين عالم كون و امكان است مفتخر و ممتاز فرمود . نوع خط : نستعليق و نسخ . كاتب : محمد على كشكول شيرازى . تاريخ كتابت : 18 ربيع الاول 1299 ق . به اهتمام : ميرزا محمد صاحب شيرازى ملقب به ملك الكتّاب . توضيحات : به تصحيح و مقابلهء ميرزا محمد صاحب شيرازى ملقب به ملك الكتاب ؛ تمامى صفحه ها جدول دار ؛ برگهء نسخه از شيرازه جدا گشته و نياز به ترميم دارد . محل چاپ : هند ؛ بمبئى . مطبعه : حسنى . تاريخ : ربيع الاول 1299 ق . تعداد صفحات : 102 ؛ اندازه : 18 * 13 ؛ تعداد سطور : 17 . ( 2039 ) مجموعه 1 . آگهى ( 8 ص ) ( دعا - / فارسى ) از : شيخ محمد حسن نجفى كاشانى ( زنده در 1360 ق ) اطلاعيه اى است كه مؤلف براى مسلمانان منتشر نموده و براى رفع گرفتارى مسلمانان ، آنان را به توبه و بازگشت به سوى خدا فرا خوانده و خواندن دو دعا را براى حفظ از آسيبها توصيه نموده است . او متن اين دو دعا را همراه با ترجمه در اين آگهى ، درج