على صدرايى خويى

19

ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى )

مصحح عنوان نموده كه دو ورق از آغاز اين مثنوى - در نسخهء مورد استفاده - از بين رفته است . آغاز نسخه : بسمله . . . ( شعر ) اى نگهبان خليل را در نار * اى نگهدار مصطفا فى الغار بهشت دوم : حظّ الجنان ، كه بر وزن بوستان سعدى در ماه رمضان سال 1117 ق سروده است . ( ص 47 - / 23 ) آغاز : بسمله . ( شعر ) الهى تو وهّاب عفو و عطا * پذيرندهء عُذر اهل خطا بهشت سوم : كنز الاحسان ، در بحر يوسف و زليخاى جامى ، كه در سال 1117 ق سروده است . ( ص 106 - / 49 ) آغاز : بسمله . ( شعر ) الها واحدا احدا يگانا * منزّه پاك بى همتا توانا بهشت چهارم : نور الاعيان ، در بحر تحفة العراقين ، كه در ذيقعده سال 1117 ق سروده است . ( ص 150 - / 107 ) آغاز : بسمله . ( شعر ) اى فرد احد لك الثنايا * اى واحد واهب العطايا بهشت پنجم : حصن الامان ، در بحر تحفة العراقين ، كه در ذيقعده سال 1117 ق سروده است . ( ص 197 - / 151 ) آغاز : بسمله . ( شعر ) اى صفتت بى حد و بى انتها * ذاتِ تو بى آخر و بى ابتدا بهشت ششم : بحر العرفان ، در بحر سبحة الابرار ، كه در ذيقعده سال 1090 ق سروده است . ( ص 246 - / 198 ) آغاز : بسمله . ( شعر ) اى كه ذات تو به وحدت يكتا * به صفات احدى بى همتا بهشت هفتم : حرز الايمان ، در بحر مثنوى معنوى ، كه در رمضان سال 1090 ق سروده است . ( ص 314 - / 247 )