23 . در تفكر عيوب خويش و منع عيب ديگران ؛ 24 . در سخن چينى و نمامى ؛ 25 . در خموشى و منفعت كم گويى ؛ 26 . در كتمان راز خود و ديگران ؛ 27 . در مشاورت و تدابير ؛ 28 . در عزلت و مخالطت ؛ 29 . در سفر ظاهر و باطن ؛ 30 . در خصلت ذميمه كبر و نخوت ؛ 31 . در حسد ؛ 32 . در فراست ؛ 33 . در اخوت اخيار و راستى حيا ؛ 34 . در مذمت فجار و كردار سفهاء و حمقا ؛ 35 . در حزم و احتياط و عاقبت انديشى ؛ 36 . در منفعت مال و ميانه روى ؛ 37 . در عقل و صيانت ؛ 38 . در ياد كردن موت ؛ 39 . در مذمت دنيا و اهل آن ؛ 40 . در وصايا . مؤلف در اثناى كتابش خصوصا در باب هفدهم ، اشعارى از خود درج نموده و خاتمه كتابش را به نظم بيان كرده و در 1288 ق به پايان رسانده است . در آخر كتاب نيز تقريظى منظوم به فارسى در 8 بيت از عمرخان صاحب متخلص به عمر و يك رباعى از منشى سيد ابراهيم و خاتمة طبع به نثر فارسى از مصصح كتاب سيد امجد حسين رضوى آمده است . آغاز : بسمله . حمد و سپاس بيقياس جناب ملك خلاق را سزد و نعت و ثناى بى منتها به متمم مكارم اخلاق و سرور انبياء رسد صلوات الله و سلامه عليه و على آله الطاهرين و اصحابه الطيبين اجمعين .