على صدرايى خويى
62
ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى )
باب هشتم : در بيان احكام حدود تعزيرات و كيفيت اجراء آن و ذكر انقسام آن على التفصيل ، در هفت فصل ؛ باب نهم : در بيان اقامهء سلطان شعاير اسلام از حج و جمعات و اعياد وبيان انكاح و حفظ ايامى و صغاير كه ايشان را اوليا نباشد ، در 4 فصل ؛ باب دهم : در قتل بغات و ضمان ولات ، در 3 فصل ؛ باب يازدهم : در جهاد و كيفيت قتال با اهل حرب و فرستادن سرايا و احكام ايشان ، در 4 فصل ؛ باب دوازدهم : در غنايم و قسمت آن و تنفيل و اخراج خمس و مستحقان آن و احكام استيلاء كفار ، در 5 فصل ؛ باب سيزدهم : در احكام مرتدان و اسلام ايشان و حكم اموال و ازواج آن جماعت ، در 4 فصل ؛ باب چهاردهم : در احكام ذميان و كيفيت عقد ذمه و احكام جزيه و مقدار آن و كيفيت اخذ آن ، در 6 فصل ؛ باب پانزدهم : در موادعة با كفار و كيفيت آن و بيان مدت و احكام مستأمن و كيفيت امان ، در 3 فصل ؛ خاتمه : در بيان تاريخ ختم كتاب . مؤلف اين كتاب را در شب جمعه آخر ربيع الاول سال 920 ق در بخارا به پايان رسانده ، و اين بيت را ماده تاريخ آن گفته است : ( شعر ) چون ز تقرير من مكمل شد * كان تاريخ ذاك « تقريرى » در اين چاپ اين كتاب ، از روى نسخهء مصنف و ديگر نسخ معتبرهء قديمه با مقدمه و تصحيح محمد نظام الدين پى ، اچ ، دى ( كمبريج ) رئيس سابق ادبيات ايران در دانشگاه حيدر آباد دكن و محمد غوث ام پى ، اچ ، دى ( عثمانيه ) محافظ سابق مخطوطات جامعه عثمانيه ، به اعانت وزارت فرهنگ دولت هند و به تشويق مجلهء مخطوطات فارسيه در حيدر آباد دكن در سال 1386 ق ، تصحيح شده ، و شامل اين بخشها است : - / فهرست مندرجات كتاب ( 31 ص ) ؛ - / متن كتاب ( 539 ص ) ؛