12 . باب الجرذ و السنور ( مثال براى كسى كه دشمنان زياد دارد ) ؛ 13 . باب ابن الملك و الطائر فنزره ( مثال براى وارثانى كه بايد از همديگر بيم داشته باشند ) ؛ 14 . باب الاسد و ابن آوى ( مثال براى پادشاهى كه از مجازاتى كه بدون جرمى در حق كسى انجام داده پشيمان مىشود ) ؛ 15 . باب ايلاذ و بلاد و ايراخت ؛ 16 . باب اللبوة و الاسوار و الشغبر ( مثال براى كسى كه از رساندن به ديگرى پرهيز مىكند به جهت ضررى كه به خودش مى رسد ) ؛ 17 . باب الناسك و الضيف ( دربارهء كسى كه كارى را كه از دستش برمى آيد رها كرده و به كارى كه از دستش بر نمى آيد اقدام مىكند و به آن نمى رسد ) ؛ 18 . باب السائح و الصائغ ( دربارهء كسى كه كار خوب را در جاى خود انجام ندهد و انتظار سپاس داشته باشد ) ؛ 19 . باب ابن الملك و اصحابه ( در مثالهايى براى قضا و قدر ) ؛ 20 . باب الحمامة و الثعلب و مالك الحزين ( دربارهء كسى كه كارى را براى كسى مى پسندد ولى براى خود نمى پسندد ) . آغاز : بسمله . الحمد للَّه‌الذى خلق الانسان فى احسن تقويم و خصه دون المخلوقات بشرف التكريم . نوع خط : نستعليق . كاتب : حاج محمد . تاريخ كتابت : 23 جمادى الثانى 1295 هجرى قمرى . به اهتمام : حاج قاضى ابراهيم بن حاج قاضى نور محمد صاحب ساكن بمبئى . توضيحات : تمامى صفحات جدول دار ، صفحهء اول سرلوح با نقش گل و بوته ، صفحات زوج ركابه دار ، در آخر كتاب هشت قطعه اى به عربى در هشت بيت از شاعرى كه نامش ذكر نشده در وصف كتاب آمده است . محل چاپ : هند ؛ بمبئى . مطبعه : هرديار . تاريخ طبع : جمادى الثانى 1295 . تعداد صفحات : 154 ؛ اندازه : 17 * 25 سم ؛ تعداد سطور : 23 .