على صدرايى خويى

305

ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى )

گرديده است . مؤلف رسالهء حاضر در ادامه رساله اش قصائدى را كه عالمان و شاعران در رثاى وى سروده اند درج نموده ، كه اسامى شاعرانى ياد شده چنين است : 1 . قصيده سيد محمدباقر ؛ 2 . مولانا سيد ظهور حسين ؛ 3 . مولوى سيد محمد هادى ؛ 4 . مير حامد حسين ؛ 5 . سيد شبير حسن ؛ 6 . سيد اشرف حسين ؛ 7 . سيد عالم حسين ؛ 8 . سيد محمد صادق خواهر زادهء متوفى ؛ 9 . قصيده سيد شبير حسن كه در رثاى شيخ محمد طه نجفى و متوفاى ياد شده ( سيد مرتضى نجفى قمى ) سروده زيرا او نيز در دههء دوم شوال 1323 ق فوت نموده است ؛ 10 . قصيده اى به فارسى از حكيم ميرزا ابوالحسن صاحب كه ماده تاريخ نيز مى باشد ؛ 11 . قطعه اى به فارسى از سيد احمد حسين صاحب منشى فاضل كه ماده تاريخ نيز مى باشد ؛ 12 . سه قطعه به فارسى از ميرزا محمد هادى صاحب كه ماده تاريخ فوت نيز مى باشند ؛ 13 . قطعه اى به فارسى از ميرزا عباس صاحب كه ماده تاريخ نيز مى باشد ؛ 14 . قطعه اى به فارسى ازسيد موسى شاه كليم كه ماده تاريخ نيز مى باشد . آغاز : بسمله . الحمد للَّه‌على السراء و الضراء و له الشكر فى الشدة و الرخاء . 3 . بحر در كوزه ( 16 ص ) ( علوم سياسى - فارسى ) گويا از : ميرزا اسماعيل درودى اصفهانى آغاز : بسمله . تمهيد ، به كمال اختصار به خدمت عموم اهل ملك خود عرض مى نمايم . مؤلف كه از اهالى اصفهان بوده و سالها مقيم هند گشته و اين رساله را در 60 سالگى نگاشته ، در مقدمه آن عنوان مىكند كه شخصى به نام آقا محمد مهدى تاجر بهبهانى ملقب به معتمد التجار كتابى به قدر چهار صد صفحه از ايران فرستاده تا در هند چاپ گشته بلكه موجب بصيرت و رشد ايرانيان گردد . او مى گويد چون اميدى ندارد كه كتاب ياد شده به زودى به