حل التقويم ( تقويم - فارسى ) فارسى ، تقى الدين محمد ، قرن 10 در مقدمه آمده است كه : « چون بتلاحق افكار ارباب ازمنه و اعصار بر تقويم اهل تنجيم فوايد و زوايد الحاق نشده بود و فصول و ابواب قديم كه در شرح تقويم ترقيم نموده بودند بحل آن وافى و كافى نبود فقير حقير ابوالخير محمد تقى الفارسى درين رساله تقويم كه مقبول قبول انام و مستأنس خواص و عوام است تشريحى كرد و رموز و نكات قديم و جديد آن را تفصيلى و شرحى داد و نام آن حل التقويم نهاد . ( احمد گلچين معانى ) [ ادبيات تهران 2 / 50 ( آغاز برابر نمونه ) ؛ نسخه هاى خطى فارسى 1 / 286 ؛ فهرستواره كتابهاى فارسى منزوى 4 / 2912 ؛ الذريعة 2 / 358 و 7 / 66 ؛ فهرست كتابخانه ملى 10 / 176 ( به اشتباه از محمد باقر فاضل دانسته شده است ) ؛ دانشگاه تهران 8 / 692 ؛ آية الله فاضل خوانسارى 1 / 206 ؛ فهرست آستان قدس 8 / 138 - 139 و 18 / 53 ] 5067 ) نسخه شماره : 3 / 6907 - 87 / 35 آغاز : بسمله بدان ايدك الله تعالى و اسعدك فى الاخرة كه تقويم در لغت راست داشتن و قيمت كردن است و در اصطلاح اهل هيئت تقويم و تنجيم قوس است از منطقة البروج ميان ادل حمل و موضع كوكب انجام : در وسط السماء باشد هر دعا كه كنند به امر مجيب الدعوات به اجابت مقرون گردد انشاء الله تم بعون الله الملك الوهاب نستعليق و شكسته نستعليق ، عبدالشكور مقدس مرندى ، 13 محرم 1287 ، عناوين ونشانيها شنگرف ، با حواشى ( منه ) درحاشيه دوصفحه آخر فايده اى در نجوم از شيخ بهايى و اشعار فارسى درنجوم منسوب به خواجه نصير طوسى ، جلد : تيماج قهوه اى ، 14 برگ ، 19 سطر ، 17 * 23 سم حل اللغات - - - ) فرهنگ فارسى به فارسى حل المسائل ( هيئت - فارسى ) زاهدى لارى ، قطب الدين بن عبدالحى ، قرن 11 رساله ايست درنجوم دريك مقدمه ودوازده باب و يك خاتمه ، بروزگار شاه عباس صفوى ( 995 - 1037 ق ) وبنام امامقلى خان و امير ابوالحسن نگاشته است . مؤلف پس از اتمام دو كتاب بنامهاى « حل عقد نجوم » و « سراج السائلين » ( دركلام ) ، بنا به خواهش دوستى اين رساله درعلم معرفت طالع و احكام نجوم نگاشته است .