على صدرايى خويى

614

فهرست نسخه هاى خطى كتابخانه عمومى آيت الله العظمى گلپايگانى قم ( فارسى )

تم هذا الكتاب . افتادگى از آغاز ، نسخ ، بى كا ، صفر 1123 ، تحت القبة المنورة فى الحضرة القدسية المطهرة ، عناوين مشكى ، به نسخه آب رسيده و تعدادى از برگ هاى آن وصالى شده ، در حاشيه تصحيح شده ، حواشى با امضاى ( محمد على المؤلف ) ، جلد : تيما ج ، مشكى ، فرسوده ، 100 برگ ، 19 سطر ، 16 * 5 / 21 سم برهان القارى فى تجويد كلام البارى ( تجويد - فارسى ) موسوى گيلانى ، رحمت ، قرن 11 پس از اينكه مؤلف در شهر حيدرآباد هند تجويد قرآن را نزد محمدقاسم قارى نجفى و در مكه نزد شيخ احمد حكمى وبسال 1042 تكميل نمود و درهمان شهر مشغول بتدريس تجويد شد . بنا به دستور حكيم عبدالجبار اين كتاب را دريك مقدمه وشانزده باب وهفده فائده ( ضمن بابها ) و يك خاتمه پرداخت : مقدمه درفضيلت تلاوت قرآن وشروط آن . باب اول : در اسامى قراء و روات و رموز ايشان . باب دوم : در بيان استعاذه . باب سوم : در بيان بسمله . باب چهارم : درحروف هجا و مخارج و صفات آنها . باب پنجم : در بعضى از قواعد تجويد . باب ششم : دراحكام راءات . باب هفتم : دربيان ادغام . باب هشتم : دراحكام ميم ساكنه . باب نهم : در احكام نون تنوين ونون ساكن . باب دهم : در هاء كنايه . باب يازدهم : در مد و قصر . باب دوازدهم تا چهاردهم : دربيان انواع وقف . باب پانزدهم : دربيان تكبير . باب شانزدهم : در بيان رسم الخط قرآن . خاتمه : دراختلاف قراء در سوره حمد واخلاص . 1838 ) نسخه شماره : 3645 - 165 / 18 آغاز : بسمله حمد و ثناى شايسته كه حامدان و شاكران حضرت واجب الوجود و واصفان و مادحان خالق هر نابود به بود از ازل تا ابد گفته اند و مى گويند نثار بارگاه احديت انجام : و اهل شواذ را در سوره اخلاص اختلافى نيست و هركه خواهد اختلافات قراء عشره بدليل بداند بايد كه رجوع كند بتفسير مجمع البيان . نستعليق ، بى كا ، عناوين والفاظ قرآنى شنگرف ، درحاشيه تصحيح شده ، روى برگ اول وقفنامه اى بتاريخ 1270 و يادداشتهاى مختلف با مهر بيضوى به سجع ( عبده محمد جعفر بن محمد مهدى الموسوى ) ديده مىشود . ، جلد : تيماج قهوه اى بدون مقوا ، 252 برگ ، 17 سطر ، 12 * 18 سم برهان الكفاية ( هيئت - فارسى ) شريف بكرى ، على بن محمد در احكام نجوم و دلالات بروج است ، از على بن محمد بن يحيى الشريف البكرى ، و بدان جهت بدين نام موسوم شده كه « برهان علم نجوم اندرو پيداست از بيرون آوردن ضماير و پديد كردن خبى و دانستن چيزهاى طرفه چنان كه كفايت باشد و بكتاب ديگر بازگشت