فكرى اصولى و اساسى و برنامه‌ريز است با هجرت‌هاى مختلفش از سامرا به قم ، از قم به سامرا از سامرا به بغداد از بغداد به كاظمين و از عراق به بيروت و از بيروت به ايران ، انسان احساس مىكند شخصيتى وظيفه‌شناس ، شخصيتى كه قرار و آرامش ندارد و در دو جا ايشان به فكر حوزه است يكى در آغاز ورودش به حوزه علميه قم در 18 سالگى است آن روز كه بزرگ مؤسس حوزه علميه قم حضرت آيت العظمى حائرى اداره آن حوزه را عهده‌دار بودند ايشان اين طرح را مطرح مىكند كه حوزه‌هاى ما يك بعدى است حوزه ما بعد از آن مراحل بلند كه جامع المعقول و المنقول بوده گرچه فقه و اصول ارزشمند است و ارجمند است و بايد به عنوان يك اصل در حوزه‌ها باشد ولى حوزه نبايد يك بعدى و تك بعدى باشد . مقوله‌اى به نام حديث ، به نام تاريخ ، به نام تفسير ، اينها را برنامه‌ريزى مىكند كه وارد برنامه‌هاى حوزه بشود ولى آن روز به ظاهر اين عالم بزرگ با ناكامى و شكست مواجه مىشوند . كسى دعوت او را در آن فضا لبيك نمىگويد و به سامرا بر مىگردد ، اما انسان‌هاى هدفمند ، انسان‌هايى كه براى خدا اقدام مىكنند و عمل مىكنند اساسا چيزى به نام شكست در زندگى آنها معنا ندارد . به وظيفه عمل مىكنند و اساسا انسان‌هاى مكتبى را ما اين گونه مىشناسيم كه در تمام ابعاد زندگىشان چه فردى و چه اجتماعى آن چه را كه وظيفه مىدانند ، عمل مىكنند و به آن متعبدانه پايبندند . ايشان اين گونه بود . در زمان حضرت آيت اللّه العظمى بروجردى دوباره ايشان به قم برگشت و طرح مدرسه نوين حوزه دينى را دوباره مطرح كرد . كه مىفرمايند باز نتوانستم به آن اهدافم برسم من به اين عالم بزرگ متواضعانه به عنوان خدمتگزار حوزه عرض مىكنم كه شما به اهداف و آرمانتان رسيده‌ايد . حوزه امروز قم آن چه را كه آرزوى ديرين شما بوده امروز محقق كرده است ، مباحث غير از اصول و فقه ، بحث كلام ، بحث تاريخ ، بحث حديث ، بحث تفسير ، بحث آشنايى با زبان‌هاى مختلف امروز در اين حوزه وجود دارد . خلاصه صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند . انسان اگر صبر كند پيروزى به دنبال اين صبر