صلاته إذ الزائر له أجر الزيارة وأجر الصلاة عليه . . . فزيارة قبره من أفضل القرب . . . . « 1 » ؛ پس هر كس نزد حجرة مقدس قبر پيامبر با خضوع بايستد و سلام و صلوات بر پيامبرش فرستد پس خوشا به حال او ، چرا كه زيارت را به نيكويى به جا آورده و در خضوع و محبت ، پسنديده عمل كرده است و در اين صورت عبادتى ، بيش از كسى كه در شهر خود يا در نمازش ، به حضرت درود مىفرستد ، انجام داده آورده است چون زائر قبر ، هم اجر زيارت دارد و هم اجر صلوات بر پيامبر [ پس عبادتى بيش‌تر آورده است ] به هر روى ، زيارت قبر رسول خدا از برترين كارهاى عبادى است . » سُبكى و قاضى عياض بخشى از روايات و ادله‌ى لفظى بر جواز و رجحان زيارت را نقل كرده‌اند . ابوسعيد صلاح الدين نيز كتاب « جمع احاديث الواردة فى زيارة قبر النبى » را نگاشته است . حافظ عينى در شرح بخارى مىنويسد : « هرگاه عبد الله بن عمر از سفر مىآمد به نزد قبر پيامبر مىرفت و زيارت مىكرد . . . نهى از زيارت قبور در اوايل اسلام بوده كه مسلمانان هنوز به بت‌پرستى خود داشتند و ممكن بوده بر قبرها سجده كنند و آن‌ها را بپرستند

--> ( 1 ) - ر . ك ، ذهبى ، محمد ، سير اعلام النبلاء : ج 4 ، ص 484 483 ، تحت رقم 185 .