ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ . . . » « آنان [ مشركان ] غير خدا را مىپرستند كه نه زيانى به آنان مىزنند و نه سودى مىرسانند » گمان برده ، اين آيه از آن چه در ذهن مشركان بوده خبر مىدهد و حال آن كه آيه حاق واقع را مىگويد بر اين كه در واقع كارى از بت‌ها ساخته نيست نه زيان مىزنند و نه سود مىرسانند ولى آن چه كه در ذهن مشركان بوده ، همين امورى است كه قرآن كريم در اين آيات خبر داده بر اين كه آنان بت‌ها را با رب العالمين مساوى قرار مىدادند ، از بت‌ها يارى مىجستند و عزت مىطلبيدند و حضرت هود پيامبر را متهم مىكردند كه بت‌ها به وى زيان زده و خِرد را از او گرفته است و . . . از سوى ديگر ، از اين آيات استفاده مىشود كه هرگز نمىتوان كار مشرك را با كار موحد مقايسه كرد يا مختصات فكرى موحد را بر مختصات فكرى مشرك تطبيق كرد و سپس بدون تأنى و تأمل ، موحدى را به شرك متهم ساخت .