حقيقى است و با اذن اوست ، همان خدايى كه انبيا معرفى كرده‌اند . اما كار مشرك براى تقرب به خداى موهوم در ذهن اوست . ثانياً : مشركان كه به ارباب گوناگون باور داشتند ، تمثال يا تنديس آن‌ها را بنا به تصوير موهومى كه از آن‌ها در ذهنشان بود ، مىساختند و يا از سنگ و چوب مىتراشيدند . اين ارباب متفرق ، تدبير هستى را بنا به موقعيت و شأن خود بر عهده داشتند و هر كدام بخشى از نيازهاى آدمى را بنا به پندار مشركان برآورده مىكردند مانند نياز به باران ، باد ، غذا و . . . . گاهى نيز آنان قهر و عقاب داشته‌اند مانند خشكسالى ، قحطى ، جنگ و خونريزى و . . . . و مشرك ناگزير بايد براى در امان ماندن از غضب آن‌ها چاره مىانديشيد . مشرك تنها به اين پندار كه حقتعالى بازنشسته است و اين رب‌هاى متنوع نيازهاى مادى او را بر آورده مىكند ، بنا به شعور فطرى خود كه شكر مُنعم را واجب مىديد بت‌ها را تقدس مىبخشيد و سپس عبادت مىكرد اين عبادت ، اطاعت‌آور نبود و عين اطاعت هم نبود بلكه تنها خضوع و كرنش ( كه به أشكال گوناگون بروز داشته است ) در برابر بت‌ها بود .