نكته دوّم : وهابيان از سر نادانى يا عناد به آياتى كه مشركان را مورد خطاب قرار مىدهد و پندارهاى آنان را فرو مىريزد ، استناد جسته . براى اثبات شرك در مسأله توسل ، استغاثه و شفاعت پس از وفات اولياء ، به كار مىگيرند . ارزيابى و شرح : به طور قطع در صورتى مىتوان به اين آيات متشبث شد و مؤمنان را در رديف مشركان قرار داد كه وجه مشتركى بين مؤمنان متوسِّل و استغاثه‌جو ، با مشركان گرفتارِ توهّم و پندار ، وجود داشته باشد ؛ از همين جا اين پرسش بسيار مهم رخ مىنمايد كه چه تحولى پس از وفات انبيا و اوليا پديد آمده كه موجب شده اين امور كه در زمان حيات نبى يا ولىّ ، عين توحيد و تقرّب آفرين بوده ، اكنون عين شرك و مايه‌ى سقوط انسان گردد . اين تحول تنها در دو امر امكان‌پذير است ، يا بايد مؤمنان پس از وفات پيامبر و اوليا ديدگاهشان عوض شده باشد كه از آن به تغيير در ديدگاه « داعى ، خواننده » ( يعنى : آن كه به پيامبر اكرم توسل مى جويد و ايشان را شفيع قرار مىدهد ) ياد مىكنيم و يا بايد در گوهر « مدعوّ ، خوانده شده » ( يعنى : پيامبر اكرم ص ) تغييرى صورت گرفته باشد و إلّا هيچ وجه مشترك ديگرى بين مشركان و مؤمنان در اين امر به چشم نمىخورد . اما