است و در حالى كه دو نفر ، او را حمل مىكرده‌اند ، از خانه خارج شده ، به مسجد پا نهاده بود تا ابو بكر را از ادامهء امامت جماعت ، باز دارد . رواياتى كه در كتب حديثى و سيرهء علماى مدرسهء اهل بيت ( عليهم السلام ) وارد شده ، اين مطلب را تأييد مىكنند . همچنين اين روايات ، تصريح دارند كه پيامبر خدا ، بيرون آمد و ابو بكر را از امامت ، باز داشت و نماز را از نو ، شروع كرد و وقتى كه پيامبر ( ص ) نماز را تمام كرد و به خانه باز گشت ، آن دو ( عمر و ابو بكر ) را طلبيد و از آنان در مورد جدا شدن از لشكر اسامه ، سؤال كرد . يكى از آن دو گفت : من از مدينه خارج شدم ؛ ولى برگشتم تا با شما ، تجديد ديدار كنم ! و ديگرى هم گفت : دوست نداشتم از مدينه ، خارج شوم و حال شما را از ديگران بپرسم ! پس پيامبر خدا فرمود : « لشكر اسامه را حركت دهيد » و سه مرتبه ، آن را تكرار كرد تا اين كه از حال رفت . سخن آخر بعد از تمام مطالبى كه ذكر كرديم ، سؤال ديگرى باقى مىمانَد و آن سؤال ، اين است : اگر مسئله ، چنين بوده كه ما آشكار كرديم ، پس چگونه آن همه احاديث ذكر شده در صحاح و سنن و مسانيد حديثى و كتب سيره و تاريخى ، كه در مدرسهء خلفا بدانها اعتماد شده ، انتشار يافته است ؟ ! پاسخ ، اين است : سياستى كه خلفا براى مسلمانان ، چيده بودند ، اقتضا مىكرد كه اين گونه احاديث ، نشر يابند . نيز بعد از عصر خلفا ، مشروعيت حكومت تمام خلفاى بنى اميه و بنى عبّاس و عثمانيان ، همه و همه ، بر نشر اين گونه احاديث ، متوقّف بود . به اين خاطر ، دستگاه‌هاى حاكم ،