و جانشينى ابو بكر را پس از پيامبر ( ص ) آشكار مىكند ؛ زيرا پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « بايد آگاه‌ترين شما به قرائت قرآن ، بر شما امامت كند » ، و در ميان اصحاب پيامبر ، افرادى بودند كه از ابو بكر ، به قرائت قرآن ، استادتر و آگاه‌تر بودند ، و در ميان اصحاب پيامبر خدا ، افرادى بودند كه از جهت صوت ، صوتشان براى قرائت قرآن ، بلندتر و آشكارتر از ابو بكر بود . همچنين ، به پيامبر ( ص ) بارها و بارها گفته شد : به كسى جز ابو بكر ، امر كنيد تا با مردم ، نماز بخواند . ابو بكر ، توانايى اين كار را ندارد . او مردى رقيق القلب و دل‌نازك است و در نمازش ، گريه مىكند . با وجود اين سخنان ، حضرت ، غير از ابو بكر ، به كسى براى اين كار ، امر نكرد و به غير او ، براى اين امر ، راضى نشد . حتّى بر اساس نقل ابو مسعود انصارى ، پيامبر ( ص ) فرموده بود : « هيچ مردى در دوران قدرت و سلطنت خويش ، نبايد به ديگرى اقتدا كند » . « 1 » اينها همه دلالت مىكنند كه او بعد از پيامبر ( ص ) خليفه و جانشين ايشان است . ابن كثير ، بعد از آوردن بخش عمده‌اى از احاديث ياد شده و بعد از تلاش براى حلّ تناقض‌هاى اين احاديث ، مىگويد : مقصود از احاديث ياد شده ، اين است كه پيامبر خدا ، ابو بكر را براى امامت نماز ، بر تمام صحابه ، مقدّم داشت ؛ همان نمازى كه از بزرگ‌ترين اركان عملى اسلام است . « 2 »

--> ( 1 ) . مسند أبى عوانة ، ج 2 ، ص 120 . ( 2 ) . تاريخ ابن كثير ، ج 5 ، ص 236 .