الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ . « 1 » ماه حرام ، در برابر ماه حرام ! اگر [ دشمنان ] حُرمت آن را شكستند و در آن ، با شما جنگيدند ، شما نيز حق داريد كه مقابلهء به مثل كنيد و تمام حرام‌ها [ قابل ] قصاص است و هر كس به شما تجاوز كرد ، همانند آن ، بر او تعدّى كنيد ، و از خدا بترسيد [ و زياده‌روى ننماييد ] . سپس فرمود : « عبّاس ! سلاح خود را باز گير و سلاح مرا پس بده . اگر فرد ديگرى تو را به مبارزه دعوت كرد ، باز مرا باخبر كن » . « 2 » فكرى كه معاويه در سر داشت و در اين حادثه ، نشان داده شد و در كلام امام هم بدان تصريح شده ، باعث مىشد كه امير مؤمنان ( ع ) به طور جدّى ، از حضور بنى هاشم درصف اوّل ميدان در جنگ صِفّين و شركت در صحنه‌هاى نبرد ، جلوگيرى كند ، در حالى كه در جنگ جمل ، گردش جنگ به دست بنى هاشم بود و برجسته‌ترين شخصيت‌هاى علوى و هاشمى ، در اين جنگ ، ميداندار بودند . اگر چه با تمهيدات امير مؤمنان ( ع ) در جنگ صِفّين ، بنى هاشم ، كشته نشدند ، و اگر چه با همّت امام حسن مجتبى ( ع ) و تحمّل و صبر جميل ايشان در قبول صلح با معاويه ، بنى هاشم ، از قتل عام ، نجات يافتند ؛ « 3 » امّا سرانجام ، سياست و فكر شوم معاويه ، عملى شد و قتل عام بنى هاشم ،

--> ( 1 ) . سورهء بقرهء ، آيهء 194 . ( 2 ) . مروج الذهب ، ج 3 ، ص 18 - 20 . ( 3 ) . امام مجتبى ( ع ) در جمله‌اى ، علّت صلح خود را چنين بيان مىكند : « همانا من براى رهايى از كشته شدن و به خاطر ترسى كه بر جان خود و خانواده و ياران خالصم داشتم ، صلح كردم » ( بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 20 و 27 ) .