در حالى كه از ذكر احاديث در حق عباسيان ( بنا به شيوه و روش سيف ) به كم و بيش در آن اثرى نيست . اين موضوع ما را بر آن مىدارد كه قبول كنيم تاريخ ساختن احاديثش پيش از روى كار آمدن عباسيان بوده است ، و نبش قبر و بيرون آورده اجساد و آتش زدن آنها بوده ، نه زمان خلق افسانه ها و نشر فضايل و عظمت دروغين براى آنها ، و لكه دار نمودن دامان مخالفين و دشمنان بنى اميه از سران و بزرگان صحابه و تابعين . براى تعيين زمان وضع احاديث او داستان زير نيز ما را كمك مىكند : طبرى اين داستان را از قول سيف ، ضمن حوادث سال 22 هجرى ، و در مسير يزدگرد آخرين پادشاه ساسانى به خراسان چنين روايت مىكند : پس از شكست ايرانيان در نبرد جلولاء ، يزدگرد به طرف رى عقب نشست ، در اين عقب نشينى او در محملى كه بر پشت شترى بسته شده بود قرار داشت و از آن خارج نمىشد ، و حتى در آن به خواب مىرفت ، زيرا سپاهيان براى دور شدن از خطر در هيچ جا شب توقف نمىكردند . در ضمن اين هزيمت چون به آبى رسيدند و خواستند كه شتر را از آن بگذرانند ، از ترس اين كه مبادا بر اثر تكان شتر يزدگرد بيدار شود و همراهان خود را مورد بى مهرى و عقاب قرار دهد ، نا گزير بيدارش كردند تا موقعيت خود را درك كند . يزدگرد كه بيدار مىشود پرخاش مىكند و مىگويد : كار بدى كرديد به خدا قسم اگر مرا به حال خود مىگذاشتيد مىفهميدم ستارهء اقبال اين امت چه وقت افول خواهد كرد . زيرا به خواب ديدم كه من و محمد با خدا به مشورت نشسته ايم : خدا مىگفت : صد سال به اين امت مهلت مىدهم . محمد گفت : بيشتر . گفت : صد و ده سال . محمد باز گفت : بيشتر . گفت : صد و بيست سال . محمد گفت خود دانى ! كه شما مرا بيدار كرديد . اگر چنين نمىكرديد مىفهميدم مدت اين امت چقدر است ! ! اين حديث را با دقت تجزيه و تحليل مىكنيم . سيف مىگويد كه يزدگرد به نام ( الله ) سوگند خورد . در حالى كه يزدگرد زردشتى