سخنى از مؤلف بسم الله الرحمن الرحيم چهاردهمين قرن اسلام به پايان خود نزديك مىشود ، فاصلهء زمانى به اين دورى و درازى كار معرفت صحيح اسلام را بسى دشوار ساخته است . نگارنده بيش از چهل سال است آن چه را كه در توانايى داشته در راه اين معرفت به كار برده تا شايد اسلام را آن چنان كه در چهارده قرن پيش از اين بوده است دريابد . و چون براى كسب اين معرفت و شناخت صحيح اسلام چاره اى جز رجوع به قرآن كريم و سيره و حديث پيامبر نبوده و نيست ، نخست رجوع به قرآن كريم نمود و از آيه : هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ . « 1 » « او است كه فرستاده است بر تو قرآن را كه در آن آيات استوارى است كه آنها مادر كتاب است ، و قسمت ديگر آن متشابهات است ( آن قسمت كه كاملًا واضح و معلوم نيست ) پس آنان كه در دل هاى شان كجى وجود دارد ، براى فتنه جويى و تأويل آن از متشابهات آن پيروى كنند ، در حالى كه تأويل آن را جز خدا و فرو رفتگان در علم نمىدانند » با مراجعه به قرآن كريم معلوم گرديد كه در قرآن آيات متشابهى وجود دارد كه دست آويز فتنه جويان است و تأويل آن را جز خدا كسى ديگر نمىداند . از طرفى راه

--> ( 1 ) . سورهء سوم ( آل عمران ) آيهء هفتم .