و در صفحه آخر جزوه آمده است : « اين كتاب را بخوانيد » ( اين كتاب كوچك حاوى گفتارى بزرگ است از يك طرف يكى از معجزات جاويد قرآن كريم را بيان مىكند از سوى ديگر ناتوانى و بيسوادى و عجز دانشمندان شيعه را نشان ميدهد . امامت نزد اهل تشيع از اصول دين بلكه اصل سوم دين به شمار ميرود ولى در مقابل اين اهميتى كه براى آن قائلند هيچ ذكرى ولو اندك در قرآن از امامت نشده و اين در حالى است كه قرآن از مستحبات و فروعات دين صحبت مىكند و علماى بزرگ شيعه منجمله « آيت الله خمينى » عاجزند علت ناديده گرفته شدن اين مسئله در قرآن را به پيروان خود بيان بكنند و جواب اين سؤال را بدهند كه چرا قرآن كريم از امامت صحبتى نميكند ؟ ! لطف كتاب در اين است كه نويسنده ايرانى و خود اول ، شيعه مذهب بود و همه فاميل او تا اكنون شيعهاند و حتى 3 سال در مدارس تهران تعلميات دينى و امور تربيتى را تدريس ميكرده و آخرين