البته پيامبر صلى الله عليه وآله براى شناسايى مؤمن از منافق يك علامت بسيار واضح و آشكار معرفى فرمود . و آن حبّ اميرالمؤمنين على عليه السلام بود كه آن را دليل بر ايمان و بغض و دشمنى با ايشان را دليل بر نفاق دانستند . « 1 » به اين دليل است كه شيعيان اهل بيت تفسير قرآن و سنت پيامبر را از دشمنان على يعنى كسانى مانند معاويه و عمروعاص و خوارج نهروان نمىگيرند و از صحابه‌اى كه دوستدار اهل بيت هستند اخذ حديث مىكنند . پس از پيامبر صلىالله‌عليه‌وآله نيز حديث پيامبر و تفسير قرآن را از دوازده امام دريافت مىكنند زيرا اين دوازده بزرگوار هر چه بگويند با سند از پيامبر صلىالله‌عليه‌وآله نقل مىنمايند اين امامان عبارتند از : 1 . على ابن ابىطالب 2 . حسن بن على ، سبط الرسول 3 . حسين بن على ، سبط الرسول 4 . على بن الحسين‌السجاد 5 . محمد بن على الباقر 6 . جعفر بن محمد الصادق 7 . موسى بن جعفر الكاظم 8 . على بن موسى الرضا 9 . محمد بن على الجواد 10 . على بن محمد الهادى 11 . الحسن بن على العسكرى 12 . الحجة بن الحسن العسكرى و بدين سبب ايشان شيعيان اهل بيت مىباشند و با اين نام معرفى مىشوند . شيعيان اهل بيت پيامبر تفسير قرآن و سنت پيامبر و همه عقايد و احكام شريعت اسلام را از اين دوازده وصى پيامبر ، به دو دليل اخذ مىكنند . دليل اول : آنكه خدا و پيامبر آنها را پس از پيامبر آماده اداى اين مسؤوليت عظيم نموده‌اند . واسطه اين آماده‌سازى اولين امام و اولين وصى پيامبر حضرت على عليه السلام بود . چگونگى آماده‌سازى على عليه السلام براى اداى مسؤوليت تبليغ پس از پيامبر قبل از بعثت پيامبر در مكه قحطسالى شديد شد . حضرت ابوطالب كه شيخ قريش بود در آن سالها به سبب مهماندارى حجاج بيت‌اللّه فقير شده بود و بار عائله پرجمعيت بر

--> ( 1 ) . در اين باره از يازده صحابى پيامبر در صحيح مسلم و سنن ترمذى و ابن ماجه و نسائى و مسند احمد و ديگر كتب معتبر مكتب خلفا روايت شده است . به بحث ضابطه شناخت مؤمن از منافق در جزء اول معالم المدرستين رجوع شود .