هيچ يك از اين‌ها و امثال اين‌ها مراجعه نمىكنند . همانگونه كه معالم دين خود را نيز از ديگر همتايان اين‌ها نمىگيرند ؛ چه از صحابه به شمار آيند و چه از تابعين و يا اتباع تابعين و يا اينكه از ديگر طبقات راويان باشند . « 1 » حال آنكه مىبينيم - مثلًا - امام المحدثين ، بخارى ، در حالى كه حتى يك حديث را هم از امام جعفر صادق ، ششمين امام از ائمه اهل البيت ( ع ) ، « 2 » در صحيح خود روايت نمىكند - امام صادقى كه هزاران محدّث پيرو مكتب اهل البيت ، هزاران حديث را از او روايت كرده‌اند - همو و ابوداود و نسائى در صحاح خود از « عمران‌بن حطّان » « 3 » خارجى روايت مىكنند ؛ از كسى كه درباره « عبد الرحمن بن ملجم » و كشتن « امام على ( ع ) » گفته است : « يا ضربة من تقى ما اراد بها * الا ليبلغ من ذى العرش رضوانا انّى لأذكره يوماً و احسبه * اوفى البريّة عند الله ميزانا » « چه نيكو ضربتى بود ضربت آن تقوا پيشه كه قصدى نداشت جز آنكه به رضا و رضوان صاحب عرش نايل آيد من هر روزه يادش مىكنم و چنانش پندارم كه پاداش او نزد خدا از همه مخلوقات فزون‌تر است ! » همچنين ، نسائى در صحيح خود از « عمر بن سعد » « 4 » قاتل امام حسين ( ع ) نيز

--> ( 1 ) . البته گاهى ، روايات فضل و برترى امام على ( ع ) و امثال آن را از ايشان روايت كرده‌اند ، و اين بدان خاطر است كه : ( االفَضلِ ما شَهِدتَ بِهِ الاعداء ) : « فضل آن است كه دشمن به گواهش باشد ! » ( 2 ) . شيخ مفيد در ارشاد ، ص 254 ، گويد : « اصحاب حديث اسامى راويان امام صادق ( ع ) را تا چهار هزار نفر گرد آورده‌اند . » آن حضرت در سال 148 ه - وفات كرد . ( 3 ) . عمران‌بن حطّان بكرى ، از شعراى خوارج بود . شرح حال او در اغانى ، چاپ ساسى ، ج 16 ص 147 - 152 ، آمده است . ( 4 ) . ابو جعفر ، عمر بن سعد قريشى ، در سال 65 يا 66 يا 76 به دست مختار به هلاكت رسيد . شرح حال او در تقريب التهذيب ، ج 7 ص 451 ، آمده است . .