آرى ، بركت و فرخندگى همانند نور خورشيد و عطر شكوفه از رسول خدا ( ص ) به اطراف او پراكنده مىشد و در كودكى و بزرگسالى ، در سفر و حضر و در شب و روز هيچگاه از آن حضرت جدا نگرديد . چه آنگاه كه در خيمه « حليمه سعديه » مادر رضاعى خود بود و چه آنگاه كه در سفر شام براى تجارت مىرفت و يا در خيمه « امّ معبد » در حال هجرت بود و يا در مدينه در كسوت قيادت و رهبرى و حكومت . و بديهى است كه آنچه را ما در اينجا آورديم نمونه‌اى از انواع است و ما هرگز در صدد احصاء نبوده‌ايم . زيرا ، احصاى همه در توان هيچ پژوهشگرى نگنجد . و آنچه بيان شد براى دارندگان قلب سليم و گوش شنوا و دل آگاه بسنده است . در بحث بعد موضوع شفاعت خواهى و وسيله قرار دادن رسول خدا ( ص ) به درگاه خداوند متعال را بررسى كرده و سپس - به يارى خدا - به منشأ اختلاف درباره برخى ويژگيها و امتيازات پيامبر بر ساير مردمان خواهيم پرداخت . ب - شفيع قرار دادن پيامبر ( ص ) نزد خداوند قائلان به جواز و مشروعيت توسل به رسول خدا ( ص ) و وسيله قرار دادن آن حضرت به درگاه خداوند متعال در همه دورانها مىگويند : « اين گونه توسل پيش از خلقت رسول خدا و در زمان حيات و بعد از وفات آن حضرت با رضاى الهى انجام گرفته است و همچنان تا روز قيامت نيز ، به دلايل زير ادامه مىيابد » . توسل به رسول خدا ( ص ) پيش از خلقت او : گروهى از راويان حديث از جمله « حاكم » در مستدرك از عمربن خطاب روايت كنند كه : « آدم ( ع ) هنگامى كه دچار آن لغزش گرديد ، عرض كرد : « پروردگارا ! از تو مىخواهم كه به حقّ محمد و آل محمد مرا ببخشى . خداوند سبحان فرمود : « آدم ! تو محمد را چگونه شناختى در حالى كه من هنوز او را نيافريده‌ام ؟ » عرض كرد : « پروردگارا ! هنگامى كه مرا آفريدى و از روح خود در