« آيا كافران پنداشتند كه بندگان مرا به جاى من اولياى خود مىگيرند ؟ ما جهنم را براى ورود كافران آماده كرده‌ايم ! » اين‌گونه آيات نيز هيچگونه منافاتى با آياتى كه مىآيد ندارد : « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ » « 1 » « ولىّ و سرپرست شما ، تنها خداست و پيامبر او و كسانى كه ايمان آورده‌اند ؛ آنها كه نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند » . آرى ، بين اين آيات هيچ منافاتى وجود ندارد ، و اگر بگوئيم خدا ولىّ ماست و رسول او و مؤمنانى كه نماز را برپا مىدارند و در ركوع زكات مىدهند نيز ولىّ ما هستند مرتكب شرك نشده‌ايم . زيرا ولايت حقيقى از آنِ خداست و او خود اين ولايت را به آنها بخشيده است . همانگونه كه پدر را بر فرزند ولايت داده است . * * * پس ، در همه اين صفات مذكور ، هم صحيح است كه گفته شود : حاكم و مالك و شفيع و ولىّ و . . . تنها خداست و بس ، و هم صحيح است كسانى را كه خدا اين صفات را بدانان بخشيده ، مالك و حاكم و شفيع و ولى ناميد . روشن‌ترين مثال براى سخن ما نمونه‌اى است كه مىآيد : خداوند متعال در آيات زير مىفرمايد : 1 - « الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ . . . » « 2 » « آنها كه فرشتگان روحشان را مىگيرند و به خود ستم كرده‌اند . . . »

--> ( 1 ) - مائده / 55 . ( 2 ) - نحل / 28 .