و باز اين عقيده را به وجود آورد كه على بن ابى طالب و رسول خدا ( ص ) پس از مرگشان به دنيا « رجعت » و بازگشت خواهند نمود . و باز به عقيدهء وى على بن ابى طالب نمرده ، بلكه زنده و در ميان ابرى به سر مىبرد و جزئى از خداوند در وجود وى حلول كرده است . « 1 » مقريزى به گفتار خود ادامه مىدهد تا آن جا كه مىگويد : از اين ابن سبأ چندين گروه غالى و رافضى به وجود آمده است كه همگان قائل به « توقّف در امر امامت » مىباشند ، مىگويند : مقام امامت به افراد معيّنى اختصاص و انحصار دارد و جز آنان ، كسى ديگر نمىتواند به اين مقام نائل گردد . رافضىها عقيدهء به رجعت را نيز از همين ابن سبأ فرا گرفتند و گفتند كه : امام پس از مرگش به دنيا رجعت و بازگشت خواهد نمود . و اين عقيده ، عين همان عقيده‌اى است كه اماميه هم اكنون در بارهء « صاحب سرداب » دارند ، كه در واقع جز عقيده به تناسخ ارواح چيز ديگرى نيست . باز رافضىها عقيده به حلول را از همين عبد الله بن سبأ فرا گرفتند و گفتند ! يك جزء از خداوند در ائمّه‌اى كه بعد ازعلى بن ابى طالب ( ع ) آمده‌اند ، حلول كرده است . و آنان به همين علّت طبعاً داراى استحقاق مقام امامت مىباشند ، همانطور كه آدم استحقاق سجود ملائكه را داشت . گفتار و ادّعاى طرفداران خلفاى فاطميين در « مصر » هم براساس و مبناى همين عقيده بود كه طراح و ترسيم كنندهء آن ، همان عبد الله بن سبأ مىباشد . مقريزى به گفتار خود چنين ادامه مىدهد كه : ابن سبأ همان است كه فتنه و آشوب تاريخى عثمان را به پا كرد . و اين آشوب سبب كشته شدن عثمان گرديد . مقريزى پس از معرفى ابن سبأ و مفاسدى كه وى در جهان اسلام و عقايد مسلمانان به وجود آورده به معرفى گروه « سبئيه » مىپردازد و مىگويد : « گروه پنجم » عبارت است از

--> ( 1 ) . جاى تعجب است كه مقريزى در گفتار خود به تناقض مبتلا گرديده بدون اين كه توجهى به آن داشته باشد ، مقريزى ميگويد : به عقيدهء ابن سبأ على پس از مرگش رجعت خواهد نمود ، آن گاه بلافاصله ميگويد ابن سبأ معتقد است كه على ( ع ) نمرده و هنوز هم زنده مىباشد .