سبأ اصلًا از ( زط ) و هندى بوده ، يا از نژاد عرب ؟ اگر از نژاد هندى بود ، اسم او و رسم پدرش چگونه از چهار لفظ عربى تشكيل يافته است ( عبد ) ، و ( ابن ) ، ( سبأ ) و اگر از نژاد عرب بود ، آيا از دوران‌هاى قديم و از زمان جاهلى تا دوران امام ( ع ) شنيده شده است كه يك نفر عرب ، بشرى را كه هم‌زمان با خود او باشد ، خداى خود بداند و به الوهيت وى قائل گردد ؟ ! اشكال ديگر آن كه عادت و روش پرستش انسان ، و عقيده به الوهيت يك فرد معاصر را ، در ميان ملّت‌هايى كه داراى تمدّن كهن باشند مانند : روم و ايران و همچنين ژاپن و چين مىتوان يافت ، ولى يك فرد عرب بيابان‌گرد و غير متمدّن شبه جزيرهء آن روز كه حتّى حاضر به فروتنى در برابر بشر ديگر نبوده‌اند تا چه رسد به پرستش او ، نمىتوان چنين پديده‌اى را نشان داد . آرى صحرا نشينان بت مىپرستند و به الوهيت جن و ملائكه معتقد مىگردند ، ولى هيچ گاه حاضر نمىشوند كه در مقابل بشرى هم نوع خود ، كرنش و سجده كنند و در برابر فردى مانند خود سر فرود آورند . قطع نظر از همهء اين خرده‌گيرىها ، باز جاى اين اشكال باقى مىماند كه : انسانى كه به زير بار بندگى و عبوديّت فرد ديگر مىرود ، و در مقابل فردى خود را كوچك مىكند ، هدف وى از عبوديّت و بندگى و از اين خضوع و خشوع ، يا جهات مادّى و دنيوى است كه در اين صورت ، ديگر نمىتواند در اين عقيده و گفتارش آن قدر پافشارى كند و اصرار ورزد تا جان خود را از دست بدهد ، زيرا پس از مرگ ديگر رسيدن به هدف‌هاى مادّى و دنيوى ، مفهومى ندارد ، با اين حال آيا چگونه متصوّر است كه چنين شخص به هيچ وجه حاضر نباشد از گفتارش دست بردارد تا جايى كه با آتش سوزانده شود و تمام جهات مادّى را ازدست بدهد ؟ و يا اين كه واقعاً و از سرِ ايمان و عقيده به زير بار اين عبوديّت و بندگى رفته است . در اين صورت نيز چطور مىتوان باور نمود كه انسانى به معبودش بگويد تو پروردگار من هستى و مرا خلق كرده‌اى و تو روزى مرا مىرسانى ، و معبودش تمام گفته‌هاى او را تكذيب كند و از عقيدهء او تبرّى جويد ، ولى اين شخص از ايمان و عقيدهء خود در بارهء وى دست برندارد ؟ ! ! آيا شخص عاقل مىتواند چنين مطلبى را تصديق كند ؟ و آيا بازگشت چنين مطلبى