و باز نقل شده است كه پير مردى از اسلام به مسيحيّت گراييد ، امير مؤمنان ( ع ) به وى فرمود : آيا از اسلام برگشته‌اى ؟ ! گفت : آرى ، فرمود : شايد در اين ارتداد هدف مادّى دارى و بعداً به اسلام برمىگردى ، گفت : نه ، فرمود : شايد به خاطر عشق و علاقه به دخترى اسلام را ترك گفته‌اى و پس از ازدواج با او باز به اسلام برمىگردى . عرضه داشت : نه ، امام فرمود : به هر صورت حالا توبه كن و به اسلام برگرد ، گفت : من اسلام را نمىپذيرم ، در اين جا بود كه امام ( ع ) او را كشت . « 1 » اين بود قسمتى از رواياتى كه در بارهء حدّ و مجازات مرتد نقل گرديد ، روايات زياد ديگرى نيز به همين مضمون وجود دارد . نتيجهء بحث از همهء آن چه در مورد حدّ مرتد گفته شد ، چنين استفاده گرديد كه عمل و گفتار تمام علماى شيعه و سنّى در حدّ مرتد ، و هم‌چنين رواياتى كه در اين مورد آمده است درست بر خلاف روايات احراق مرتد بوده ، چه آنها صراحت دارند بر اين كه حدّ مرتد ، قتل است نه سوزانيدن . و باز اين روايات صريحاً دلالت دارند بر اين كه امام ( ع ) در بارهء مرتد ، قتل را تنفيذ و اجرا نمود و پر واضح است كه از نظر لغت عرب ( قتل ) كشتن شخص است به وسيلهء آلتى مانند شمشير ، نيزه ، سنگ ، چوب و سم در مقابل ( حرق ) كه سوزاندن به وسيلهء آتش است و ( صلب ) كه به دار كشيدن مىباشد . آن چه در اين فصل گفتيم يكى از نشانه‌هاى ضعف روايات احراق بود كه در فصل آينده با بررّسى بيشتر ، و به يارى خدا ، نقاط ضعف ديگر آنها نيز نشان داده خواهد شد .

--> ( 1 ) . المبسوط : شرح طوسى ، كتاب المرتد .