كرده بود خبر ارتداد مردم و خبر كشته شدن مسلمانان به وسيلهء مرتدين در اين نامه‌ها منعكس گرديده بود ، ابوبكر طبق روش پيامبر كه با مشركان داشت افرادى در به چنگ اين مردم متمرد و پيمان شكن فرستاد و نامه‌هايى هم به آنان نگاشت و در ضمن اين نامه‌ها آنان را به اسلام و تسليم شدن در برابر حكومت اسلامى دعوت كرد و از عواقب وخيم سركشى و ارتدادشان تهديد نمود ، سپس به انتظار بازگشت اسامه از جنگ روميان نشست تا وى را به سركوبى اين مردم مرتد كه از حكومت اسلامى سرباز مىزدند اعزام دارد . 2 . سيف در جاى ديگر مىگويد : تمام امرا و واليان اسلامى از ترس مرتدين به مدينه فرار نمودند و خبر ارتداد قبايل مختلف را به اطلاع ابو بكر رسانيدند و او را مىترسانيدند و هشدار مىدادند ولى وى آن چنان شجاع و دلير بود كه كوچك‌ترين ترس و واهمه‌اى بردل وى راه نمىيافت گو اين كه مژده‌اى به وى مىدادند نه اين كه اعلان خطر كنند از اين جا است كه مردم در بارهء ابو بكر مىگفتند كه : « جز پيامبر كسى را نسبت به جنگ‌هاى آتشين و گسترده پردل تر از ابو بكر نديده‌ايم . » 3 . باز سيف مىگويد : ده روز پس از مرگ رسول خدا عده‌اى از قبيلهء اسد و غطفان و هوازن و طى و قضاعه وارد مدينه گرديدند و به افراد سرشناس مدينه به جز عباس عموى پيامبر وارد گرديدند و آنان را واسطه قرار دادند كه ابو بكر به نماز خواندن اين قبايل قناعت ورزد و از زكات و حقوق مالى معاف‌شان بدارد ، اين افراد براى حفظ نظم و آرامش مسلمانان همگان پيشنهاد آنان را پذيرفتند و به نزد ابو بكر رفتند و جريان را به اطلاع وى رسانيدند و درخواست نمايندگان قبايل را و اين كه صحابه پيامبر اجماعاً پيشنهاد آنان را پذيرفته‌اند با وى در ميان گذاشتند ، ابو بكر از پذيرفتن اين پيشنهاد و درخواست امتناع ورزيد و به نمايندگان اعزامى قبايل تنها يك شبانه روز مهلت داد تا در وضع خود تجديد نظر كنند ، آنان نيز از اين فرصت استفاده نمودند و به سوى قبايل‌شان باز گشتند . 4 . باز سيف در بارهء حركت ابو بكر به ذى القصة از وى چنين مدح مىكند