و عين همين گفتار را ابن اثير و ابن خلدون نيز در تاريخشان به اختصار آورده‌اند . طبرى طبق وعده‌اى كه در اين فصل از تاريخش مىدهد اخبار و روايات صحيح فتح ابله را در فصل ديگر كتابش در ضمن حوادث سال چهاردهم هجرى مىآورد و ابن اثير هم در اين روش از وى پيروى مىكند ولى در اين فصل ديگر از آن روايت‌ها و داستان‌هايى كه سيف در بارهء فتح ابله نقل نموده است اثرى ديده نمىشود . بلكه در آن جا داستان فتح ابله را در روايتى كه از ابو مخنف نقل كرده چنين آورده است : فتح ابله به روايت ابن مخنف عتبة بن غزوان با سىصد مرد جنگى وارد بصره گرديد و در محلّى به نام خريبه « 1 » منزل كرد ، و در آن روز ابله را كه بندر چين و چند كشور ديگر بود پانصد سوار ايرانى حفاظت مىكردند ، عتبه پس از توقف كوتاهى از آن جا حركت كرد و در نزديكى اجانه فرود آمد ، اهل ابله با لشكرى مجهز از شهر بيرون آمدند ، عتبه به سوى ايشان حركت كرد و دو تن از سپاهيان را به نام قتاده و قسامه با ده سوار در پشت لشكر گماشت تا لشكر مسلمانان را از حملات ناگهانى دشمن حفاظت كنند و فراريان سپاه را از فرار باز دارند آن گاه با لشكر ابله رو به رو شد و با آنان سخت جنگيد . اين جنگ به مدّت كشتن يك شتر و تقسيم گوشت آن به درازا كشيد كه خداوند پيروزى را نصيب سپاه مسلمانان كرد سپاه ابله رو به هزيمت گذاشته و به شهر خود گريختند و عتبه از ميدان رزم به لشكرگاه خود باز گشت ، مردم ابله چند روزى در شهرشان ماندند و خداوند چنان رعب و وحشتى در دل ايشان افكند كه نتوانستند بيش از آن در شهر خود بمانند و فرار را بر قرار ترجيح داده و با بارهاى سبك‌وزن ، فرار كرده و از فرات هم گذشتند و بدين گونه شهر ابله را براى مسلمانان تخليه كردند سپاه مسلمانان وارد شهر شدند ، مقدارى اجناس و سلاح‌هاى جنگى و ششصد درهم نقدينه كه به هر يك از لشكريان دو درهم رسيد به دست آوردند و عدّه‌اى هم اسير گرفتند .

--> ( 1 ) . خريبه كاخ قديمى بود كه پيش از ورود مسلمانان خراب شده و بدين سبب آن مكان را خريبه ناميده‌اند ( معجم البلدان ) .