[ جلد اول ] مقدّمهء ناشر بسم اللّه الحمن الرحيم توجّه به منابع هر كتابى در اعتماد به آن كتاب ، امرى لازم و اجتناب‌ناپذير است و نمىتوان چشم بسته ، هر نقلى را از هر مؤلّفى پذيرفت و گرنه هر كس خواهد توانست هر مطلبى را به هر كسى نسبت دهد . ليكن متأسّفانه برخى از نويسندگان از اين اصل ضرورى به دليل تعصّبات مذهبى چشم‌پوشى كرده و با استناد به برخى از كتاب‌هاى تاريخى ، مطالبى را در مورد شيعه و چگونگى پيدايش تشيع نگاشته‌اند كه هيچ اساس و ريشهء درستى ندارد ؛ زيرا كتاب‌هاى مزبور - كه در رأس آنها مىتوان از تاريخ طبرى نام برد - اين نادرستىها و كژىها را از منابع موهومى كه ساخته و پرداخته كسى چون سيف بن عمر دروغ‌پرداز است ، اخذ كرده‌اند . سيف بن عمر مورّخى فرومايه است كه سازندهء افسانهء عبدالله بن سبا و چندين افسانهء ديگر تشيّع است . در افسانه ابن سبا آمده است كه در اواخر خلافت عثمان گروه‌هايى مخفيانه در همه‌جا پراكنده شده و مردم را به كنار نهادن عثمان و توليت ديگران دعوت مىكردند . از اين فرقه‌ها برخى به نفع على ( ع ) تبليغات مىكردند كه از مشهورترين سركردگان آنها عبدالله بن سبا يكى از يهوديان يمى بود كه به ظاهر اسلام آورده بود و در همه‌جا مىگفت كه پيغمبر اسلام ( ص ) را نيز مانند عيسى بن مريم ، رجعتى است و همچنان كه هر پيغمبرى وصى داشت ، وصى محمّد ( ص ) ، على ( ع ) است . و عثمان حق اين وصى را غصب كرده است ، پس بايد قيام كرد و حق را به اهلش بازگرداند . وى از برجسته‌ترين كسانى شمرده شده كه مردم را عليه عثمان شورانيده است ، و مسبّب اصلى در برپايى فتنهء جمل ، وى و همراهانش ( سبائيان ) دانسته شده‌اند . به عقيدهء احمد امين نويسندهء مصرى متعصّب معاصر ، شيعيان عقيده به دجعت و امامت را از عبدالله بن سبا آموخته‌اند و عقيدهء ايشان به عصمت ائمّه ( ع ) و غيبت مهدى موعود نيز از اينجا تراوش نموده است .