آمد ، چون پدرش ابو حذيفه در يمامه شهيد گشت ، عثمان وى را نزد خود نگاه‌داشته ، تربيتش كرد . پس از آنكه بزرگ شد و عثمان به خلافت رسيد ، از عثمان اجازه خواست كه به مصر برود . عثمان نيز اجازه داد چون به مصر رسيد بيش از همه ، مردم را بر عليه عثمان مىشورانيد . چون عبدالله بن ابى سرح در سال 35 به مدينه رفت و عقبة بن عامر را نايب خويش كرد ، محمّد بن ابى حذيفه عليه او قيام نموده ، وى را از مصر بيرون كرد ، اهل مصر با محمّد بيعت كردند ، و از بازگشت عبدالله بن ابى سرح به مصر جلوگيرى نمودند . آنگاه محمّد ، عبد الرّحمن بن عديس را با ششصد نفر مرد جنگى براى جنگ با عثمان به مدينه فرستاد و چون على ( ع ) به خلافت رسيد ، محمّد بن ابى حذيفه را همچنان بر فرمانروايى مصر باقى گذاشته تا موقعى كه معاويه سر راه خود به صفّين ، به سوى محّمد ره‌سپار گرديد . محمّد از مصر خارج شده ، معاويه را از اين كه داخل « فسطاط » شود مانع گشت . بالاخره ، كار به صلح انجاميد به شرطى كه محمّد بن ابى حذيفه به اتّفاق سى مرد كه عبد الرّحمن بن عديس نيز جزء آنان بود از مصر خارج شدند ، و از طرف معاويه نيز آسيبى به ايشان نرسد ، ولى پس از خروجشان از مصر ، معاويه آنان را با مكر و حيله گرفتار نموده ، در زندان دمشق زندانى كرد . پس از مدّتى « رشدين » - غلام معاويه - محمّد را كشت . محمّد بن ابىحذيفه از افرادى بود كه از مصاحبت رسول خدا ( ص ) برخوردار گشته بودند . « 1 » چهارم - عبدالرّحمن بن عديس بلوى : وى از اهل بيعت شجره است . در فتح مصر حضور داشت و در آنجا زمينى را آباد كرده و مالك آن شده ، رياست لشكرى را كه از مصر به جنگ عثمان مىرفتند بر عهده داشت . معاويه پس از آن كه با محمّد بن ابى حذيفه پيمان صلح بست ، حيله‌اى با كار برد و عبدالرّحمن بن عديس را در فلسطين زندانى نمود . او در سال 36 ه - . ق . پس از آن كه از زندان معاويه فرار كرده بود ، دوباره دستگير و به قتل رسيد . « 2 »

--> ( 1 ) . رجوع شود به طبرى و ابن اثير در وقايع سال 30 - 36 ه - . و الاصابه حرف ميم ، ق 1 ، ج 3 ، ص 54 و اسد الغابه ج 4 ، ص 315 و الاستيعاب ، ج 3 ، ص 321 - 322 . ( 2 ) . به طبرى و ابن اثير در حوادق سال 30 - 36 ه - . و اصابه ، ج 4 ، ص 171 ق 1 از حرف عين و استيعاب حرف عين مراجعه شود .