باشد و تأويل و حمل آن به برخى از وجوه ممكن نباشد بايد دور انداخته شود » . آنگاه براى اثبات اين ضابطه به اجماع روى مىآورد و سخنان علما را به‌گونه‌اى سودمند يادآور مىگردد و در پى آن پاره‌اى از اخبار عرض را مىآورد ؛ آنگاه مىافزايد : « جايز نيست كتابى كه اخبار بر آن عرضه مىگردد جز كتاب متواتر موجود در دست مردم باشد ؛ در غير اين صورت تكليف به مالايطاق لازم مىآيد ؛ بنابراين واجب است روايات بر همين قرآن موجود عرضه گردد . از طرفى ، وقتى اخبار كاستى قرآن را بر قرآن عرضه مىكنيم ، مخالف آن است ؛ زيرا مفاد چنين اخبارى اين است كه اين كتاب ، قرآن واقعى نيست و چه تكذيبى از اين بالاتر » . سپس توجيهى را كه با آن مىتوان تعارض اين اخبار با مفاد آيات را حل نمود و مفاد عرضه روايات بر قرآن نيز متحقق گردد ، ذكر مىكند و آن اين است كه بگوييم مراد از فرمايش ائمه عليهم السّلام « مردم قرآن را تغيير داده ، دگرگون ساختند و از آن كاستند » تغيير در تفسير و تأويل قرآن است ؛ به اين معنا كه قرآن را بر خلاف مقصود و معناى واقعى آن تفسير نمودند . يا بگوييم : و مراد از كتابى كه جبرئيل آن را فرو فرستاده و نزد ائمه عليهم السّلام يا نزد قائم آل محمد عليه السّلام است ، تفسير و تأويل راستين قرآن است ؛ كارى كه فقط از اين خاندان ساخته است . آنگاه اين سؤال را پيش مىكشد : چرا اصحاب ما چنين رواياتى را كه با كتاب مخالف است دور نينداخته‌اند ؟ چنين پاسخ داده است : « طرق اين روايات نزد اصحاب صحيح بوده ؛ از اينرو آن را در جوامع روايى خويش آورده‌اند ؛ با اين حال ، به ظواهر آنها عمل نكرده و تأويل آنها را ممكن دانسته‌اند » . « 1 » 17 . گفتار امام سيد شرف الدين عاملى ( م 1381 ) . اين محقق در رد كسانى كه تلاش مىكنند گروهى از شيعيان را از روى ستم و به دروغ و با هدف ايجاد تفرقه بين صفوف مسلمانان و هموار كردن راه براى محاربان خدا و رسول متهم به قول به تحريف سازند مىگويد : « هركس به شيعيان نسبت تحريف قرآن بدهد ، بر ايشان افترا بسته و ستمى نابخشودنى روا داشته است ؛ زيرا قداست قرآن كريم از ضروريات دين و مذهب شيعه است و هركس از مسلمانان در قداست قرآن شك

--> ( 1 ) . همان .