هندوستان به نسخه‌اى از قرآن دست يافتم كه شامل سوره‌هايى كه در مصحف عثمان ساقط شده است ، بود ؛ از جمله سوره‌اى كه « جارسان دى تاسى » با نام سوره نورين ( شامل 41 آيه ) منتشر كرده است ؛ و سوره ديگر - شيعى - با هفت آيه و با نام سوره ولايت . « كلير تدال » همه اين سوره‌ها را به زبان انگليسى [ ترجمه و ] منتشر كرده است . - همچنين مىگويد : - همه اينها به خوبى روشن مىسازد كه چگونه شيعه با پافشارى ، ادعا مىكند در متن قرآن عثمان كاستى قابل ملاحظه‌اى نسبت به مصحف اصلى نخستين انجام پذيرفته است » . « 1 » گلدزيهر براى بررسى ديدگاه عموم شيعه در ، تفسير دو كتاب تفسيرى منسوب به شيعه را كه يكى بر سبك تأويل صوفيانه و ديگرى به روش مأثور است انتخاب نموده است ؛ در حالىكه اين دو كتاب هيچ‌گونه همخوانى با عقايد شيعه ندارد ؛ زيرا اين دو كتاب اساسا از نظر شيعه از درجه اعتبار ساقطاند . كتاب اول ، كتاب بيان السعادة في مقامات العباده تأليف يكى از اقطاب صوفيه به نام سلطان محمد بن حيدر بيدختى گنابادى ، رهبر فرقه « نعمة اللهى » و ملقب به « سلطان على شاه » است كه تولد او در سال 1251 بوده و در سال 1311 از تأليف كتاب فارغ گشته است . اين كتاب نخستين بار در سال 1314 در تهران چاپ شده است . اين كتاب در كتابخانه‌هاى عمومى ، موجود و در دسترس است . گلدزيهر درباره اين كتاب دو اشتباه كرده است : نخست آنكه پنداشته است كه تأليف كتاب در سال 311 ه / 923 م تمام شده است ؛ شايد رقم هزار در نسخه او ناخوانا بوده كه دچار چنين خطايى شده است . دوم آنكه اسم مؤلف را به جاى محمد بن حيدر بيدختى ، سلطان محمد بن حجر بجختى ياد كرده است . كتاب دوم ، تفسير موسوم به تفسير على بن ابراهيم هاشم قمى است . اين كتاب - چنان‌كه خواهد آمد - ساخته و پرداخته يكى از شاگردان قمى به نام ابو الفضل علوى - كه خود گمنام است - مىباشد و اكثر اين تفسير با تفاسير ديگر ، به‌ويژه تفسير ابو الجارود آميخته شده است .

--> ( 1 ) . ر . ك : مذاهب التفسير الاسلامى ، ص 295 - 293 و 304 .