شگفت است كه ابن حزم با وجود استثناى چنين شخصيت‌هايى ، باز شيعه را قايل به تحريف مىانگارد ؛ زيرا مذهب شيعه - كه به امامت و عدل تأكيد دارند - جز راهى كه سيد مرتضى و استادش شيخ مفيد و شاگردش شيخ طوسى و همانندان ايشان از رجال شيعه بر آن رفته‌اند نيست . بنابراين استثنا كردن امثال اين چهره‌هاى نامى به‌معناى استثنا كردن سلسله جنبانان و اركان مذهب شيعه است ؛ زيرا مذهب شيعه - اگر بخواهد تجلى يابد - تنها در وجود چنين فرهيختگان برجسته‌اى متبلور مىشود نه رأى اندكى گمنام و بىاصل و اساس . همين خطاى ابن حزم را خياط معتزلى ابو الحسين عبد الرحيم بن محمد در كتاب خود به نام الانتصار كه آن را در رد بر ابن راوندى نگاشته ، مرتكب شده است . او در مواضع مختلفى از كتاب خود - كوركورانه و از سر جفا - شيعه را به اعتقاد به تحريف متهم ساخته است ؛ در يك‌جا از كتابش آورده است كه جماعتى از شيعه معتقدند مسلمانان قرآن را جمع‌آورى نموده و از روى عمد از آن كاسته و چيزهايى را بر آن افزوده‌اند . . . ، او اين ادعاى كذب را چندين بار در كتابش مىآورد . . . « 1 » ما كه هرچه گشتيم نتوانستيم آن جماعتى را كه منتسب به شيعه بوده و چنين اعتقادى را از نظر اين نويسنده دارند پيدا كنيم ؛ فقط اين را دريافتيم كه هيچ‌يك از شيعيان از هر فرقه‌اى كه باشند - چنان كه پيش از اين مرحوم طبرسى بر عدم فزونى در قرآن ادعاى اجماع كرده بود - مدعى راه يافتن فزونى در قرآن نشده است . چنين سبكسرىهايى از كسانى مانند نويسنده الانتصار عجيب نمىنمايد ؛ آنچه مايه شگفتى است خطاى فاحشى است كه قاضى عبد الجبار بن احمد معتزلى از رؤساى معتزله مرتكب شده است . او در بحث از انواع اختلافات پيرامون قرآن كريم ، چنين آورده است : « از جمله اين اختلافات ، عقيده‌اى است كه از طرف جماعتى از اماميه رافضى مطرح شده و آن وقوع زيادى و كاستى در قرآن است .

--> - اما ابو القاسم رازى به نظر مىرسد كه او على بن محمد بن على خزّاز صاحب كتاب « كفاية الاثر فى النصوص على الائمة الاثنى عشر » است ( الطبقات ، ص 159 . معالم العلماء ، ص 71 ) . ( 1 ) . ر . ك : الانتصار ، با مقدمهء محمد حجازى ، ص 38 - 37 و 236 .