لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ ؛ * « 1 » به يقين خداوند در وعده و پيمان خود تخلّف نمىكند . » مقتضاى « قاعدهء لطف » « 2 » نيز همين ضمانت است كه بر خداوند متعال لازم است - طبق حكمت خود در تكليف - تمام كارهايى كه باعث نزديك شدن بندگان به اطاعت و دورى آنها از نافرمانى مىشود ، انجام دهد و ترديدى نيست كه قرآن تكيه‌گاه و سند پايدار اسلام مىباشد كه تا اسلام باقى است ، آن نيز باقى خواهد بود و مىدانيم اسلام ، آخرين دين آسمانى و تا پايان جهان باقى و جاويد است . اين مسأله ايجاب مىكند كه شالوده و بنياد آن ، چنان قوى و مستحكم باشد كه گردبادهاى حوادث هرگز آن را نلرزاند و بازيچهء دست بدعتگزاران و هوىپرستان نگردد تا براى همهء نسلها و عصرها حجّتى ثابت و پابرجا باشد ؛ همانند هر سند محكم و استوار كه بايد باقى بماند . آرى ! اين ضمانت الهى ، يكى از جوانب اعجاز قرآن كريم را تشكيل مىدهد . به ديگر سخن ، اين كتاب عزيز با اين‌كه هميشه در دسترس مردم و پيش‌روى آنان است تا ابد سالم و به دور از دستبرد باقى مىماند ، نه اين‌كه در « بيت المعمور » در ظرفهاى تو بر تو و پشت پرده‌هاى غيب محفوظ بماند ، زيرا حفظ در آن جايگاه ، معجزه نيست ؛ معجزه آن است كه در معرض ديد همگان و در دسترس انسانها باشد و در عين حال مصون و دست‌نخورده باقى بماند . با اين بيان ، روشن مىشود كه توجيه قائلان به تحريف از اين آيه ، سخنى نابخردانه است ، گفته‌اند : « خداى متعال قرآن را در همان جايگاهى كه آن را بدان‌جا نازل كرد محفوظ مىدارد ، همان‌طور كه پيش از نزول ، در ملأ اعلا محفوظ بود و مىدانيم قرآن را جبرئيل بر قلب سرور انبيا نازل كرد تا از انذاركنندگان باشد . پس آن جايگاهى كه خداوند قرآن را بدان‌جا نازل كرد و وعدهء

--> ( 1 ) . رعد ( 13 ) آيه 31 . ( 2 ) . براى آگاهى بيشتر از قاعدهء لطف ر . ك : « الهيّات » استاد جعفر سبحانى به قلم محمد مكى عاملى ، ج 2 ، ص 47 و گوهر مراد عبد الرزّاق لاهيجى ، ص 351 » .