دانشمند برجستهء شيعه « سيد مرتضى » ( متوفاى 436 ه . ق ) « 1 » مىگويد : « يقين و آگاهى به صحّت نقل قرآن ، مثل يقين به شهرها و حوادث بزرگ و كتابها و ديوانهاى مشهور عرب است ، زيرا در اين‌گونه موارد ، مردم ، اهتمام زيادى براى حفظ و اطلاع از آن به خرج مىدهند و انگيزه‌هاى فراوانى براى نقل و حراست از آن دارند و قرآن در پايه‌اى از اهميت است كه هيچ چيز ديگرى بدان نمىرسد ، چرا كه قرآن معجزهء جاويد پيامبر اسلام و سرچشمهء دريافت همهء علوم شرعى و احكام دينى است و دانشمندان مسلمان نهايت دقت و تلاش خود را در حفظ و پاسدارى از آن به كار برده‌اند تا جايى كه حتّى كوچكترين موارد اختلاف آن را - در زمينهء صداها ، آيه‌ها ، حروف و نحوهء قرائت - مىدانند و مشخص كرده‌اند . در چنين شرايطى و با اين توجه صادقانه و محافظت شديد ، چگونه ممكن است قرآن كريم مورد دستبرد و تغيير قرار گرفته يا از آن كم شده باشد ؟ » سپس اضافه مىكند : « در اين موضوع ، فرقى بين كل قرآن و بخشها و اجزاى آن نيست مثل ديگر كتابهاى معروف براى كسانى كه به آن توجه دارند و به آن اهميّت مىدهند كه از اصل كتاب و تمام بخشها و فصلهاى آن اطلاع دقيق دارند ؛ به‌طورىكه اگر تحريفگرى يك بخش بر آن بيفزايد همگان مىفهمند كه آن بخش ، به كتاب افزوده شده و جزء متن كتاب نيست . » « 2 » شيخ الفقهاء « كاشف الغطاء » مىگويد : « عقل به روشنى حكم مىكند ظاهر رواياتى كه مىگويد : بخشى از قرآن كم شده [ پذيرفتنى نيست و ] نمىتوان بدان عمل كرد ؛ به‌ويژه آن رواياتى كه گوياى كم شدن يك سوّم يا بخش مهمّى از قرآن است ، زيرا اگر چنين موضوعى حقيقت داشت انگيزه‌ها براى نقل آن به قدرى فراوان بود كه به حدّ تواتر مىرسيد و دشمنان سرسخت اسلام ، آن را به‌عنوان

--> ( 1 ) . شريف مرتضى ، على بن حسين علم الهدى . ( 2 ) . مجمع البيان ، ج 1 ، ص 15 ، فن پنجم .